Knieën van beton

De knieën waarschuwden me al wekenlang, maar de redeneringen om te blijven hardlopen werden steeds spitsvondiger. Een bezoek aan ‘Amaluna’ van Cirque du Soleil brengt een abrupt einde aan deze patstelling tussen lichaam en geest.

Het is nog middag in Bolsward als onze mannen afscheid nemen van de rest van hun waterpoloteam. In een aantal spannende potjes hebben ze hun kampioenschap veiliggesteld. Bij de snelweg slaat het team linksaf naar Meppel en draaien wij de tegenovergestelde richting in. Over de Afsluitdijk zoeven we naar Amsterdam. We gaan naar de voorstelling ‘Amaluna’ van Cirque du Soleil en we hebben er zin in!

In de auto is de nabespreking met de mannen snel gedaan. Het zijn niet zo van die nabeschouwers. Op de Afsluitdijk overdenk ik mijn eigen wedstrijd. Ik wilde in het zwembad tussen twee potjes door ergens snel naartoe lopen en de knieën protesteerden daar behoorlijk tegen. Heb ik de laatste tijd wel vaker en het verontrust me behoorlijk. Het is begonnen na de lange hardloopsessie waarin Evi werd vergeleken met Strava. Tijdens het hardlopen heb ik het meestal aan het begin, en gaat de pijn over zodra de knieën opgewarmd zijn. Dit wegebben na opwarmen is de voedingsbodem voor allerlei prachtige redeneringen geweest om te blijven hardlopen. Maar als ik eerlijk ben, voelt dit helemaal niet goed.

In Amsterdam blijkt de tent van Cirque du Soleil op een net iets andere locatie te staan dan we dachten. Het geplande etentje vooraf in de buurt komt te vervallen. Er is voedsel te krijgen in de tent, maar dat blijkt behoorlijk prijzig. We hebben nog wat eten in de auto liggen en ik bied aan om dat snel te gaan halen. Als ik het net buiten de omheining op een lopen wil zetten, voelen mijn knieën aan alsof ze van beton zijn gemaakt. De onderdelen lijken wel zonder enige demping tegen elkaar te ketsen. Een heel onaangenaam en pijnlijk gevoel. ‘Oké’, gaat de gedachte als een steek door me heen, ‘in sportkleren kan ik een misleidende redenering ophangen om de pijn te negeren. Maar nu ben ik in mijn gewone kloffie, sport ik niet en doet het zeer als ik ren. Het valt niet meer te ontkennen: de knieën zijn overbelast. Stop dus met ze verder te belasten!’

cirque_du_soleil_amaluna

‘s Avonds terug in de auto is er ruim een uur de tijd om te overdenken hoe ik zo stom heb kunnen zijn. Conditioneel kan ik de steeds langere afstanden en regelmatig trainen makkelijk aan. Mijn lijf weet hoe het is om stevig te wielrennen en zwemmen, maar de knieën zijn hardlopen gewoon niet gewend. En dus kwamen de signalen. Eerst nog zachtjes, maar al snel een stuk overtuigender. Het ging verder zo lekker dat ik ‘gewoon’ bleef hardlopen. Oliedom, want nu zijn de knieën misschien wel kapot en komt mijn beklimming van de Ventoux in gevaar, somber ik op weg naar Meppel.

De volgende dag kan ik er samen met mijn lief iets rationeler over praten. Ik ga de trainingsintensiteit noodgedwongen reduceren, maar blijf wel in beweging op manieren die de knieën niet belasten. De conditie op peil houden, maar de gewrichten ontzien dus. Rationeel is dit een goede aanpak, maar het voelt desondanks als een gok. Hoeveel tijd gaat hiermee verloren? Is de hardloopconditie begin september voldoende om 26 kilometer omhoog te lopen? Ik weet het niet. Het voelt opeens alsof die berg wel erg hoog is geworden. Balen!

Scroll Up

Pin It on Pinterest