Knuistjes vol

Het is weer zover: Sinterklaas is in het land. Toen ik vroeg wie er mee wilde naar de stad om de Sint in Meppel te verwelkomen, kreeg ik, een beetje tot mijn verbazing, drie bevestigende antwoorden. Ja, ook Umai wilde mee, maar toen ik vroeg wie er als Piet verkleed wilde gaan, zei ze direct op besliste wijze ‘nee!’. Jammer, want ook de jongens wilden toen niet meer, en ze hebben van die mooie pakjes.

We waren laat vertrokken. Geeft niet, dacht ik, want die intochten zijn al jarenlang minimaal een uur vertraagd. De organisatie heeft zich de stormen van kleinburgerlijke kritiek hierover blijkbaar toch aangetrokken, want de eerste boot dobberde keurig netjes om één uur de sluis in. Sinterklaas bevond zich op de tweede boot, die korte tijd later de sluis in gleed. Voor we het wisten was het bonte gezelschap alweer de bocht om. Tijd om te verkassen.

Net voor de oude tipbrug bleek nog heel veel ruimte over. De Sint had er blijkbaar zin in vandaag, want binnen een kwartier gleed hij voor de tweede keer langs onze ogen. De jongens zwaaiden naar de Sint. Tikkeltje bijzonder, want ze beleven dit soort zaken toch echt anders dan andere kinderen. Ze vinden het leuk, maar als het niet zou plaatsvinden, hadden ze het ook best gevonden, vermoed ik.

Mooi was dat ik Umai ook heel voorzichtig zag zwaaien naar de Sint. Ze heeft dit hoofdstuk vorig jaar afgesloten, maar eigenlijk vind ze dat nog steeds jammer, zoals ze zelf tegen Lidia zei. Wat kan die meid dit soort gevoelens toch mooi benoemen. Dat talent heeft ze van haar moeder. De mannen wilden Sinterklaas nog wel een keer zien, Umai vond het wel genoeg geweest. Op het Zuideinde scheiden onze wegen.

Op het Prinsenplein zagen de mannen een oliebollenkraam. Daar hadden ze wel zin in. Ik ook wel, maar ik moest nog geld scoren. Toen ik daarmee bezig was, kwam de Sint er al te paard aan. Mijn enthousiaste aansporingen tot enthousiasme over de derde verschijning van Sinterklaas, leverde slechts opgewonden opmerkingen over de oliebollen op. Typisch Josse en Tamas. De hele stad staat op z’n kop vanwege de intocht, maar zelfs als die zich recht voor hun ogen afspeelt, komen ze niet uit hun eigen spoor. Kan ze er nog om bewonderen ook.

Op de terugweg naar de fiets, stuitten we zowaar voor de vierde keer op de Sint. De Pieten waren nog steeds lekker bezig en voerden een showtje op om Josse en Tamas van pepernoten te voorzien. Ze staken hun knuistjes naar voren, en zagen tevreden dat de Pieten hun handpalmen vakkundig aan het zicht ontrokken door een lading pepernoten. De knuistjes bleven niet lang vol…

Scroll Up

Pin It on Pinterest