Koffer vol herinneringen

Deze week kwam een kort bericht langs over de laatste Walkman die Sony binnenkort van de lopende band doet rollen. Geen ‘autoreplay’ dus voor de gadget die het pad effende voor de mp3-speler. Binnen nu en een aantal jaar klikt ergens op de wereld voor het laatst de ‘playknop’ van een Walkman omhoog. Einde bandje. Einde muziek. Einde van een icoon van een tijdperk, dat nog niet eens zo heel lang achter ons ligt. We hebben er nog twee liggen. Intensief gebruikt door Lidia en mij. We hebben ze in werkende staat op zolder gelegd, dachten we, maar een laatste poging onze Walkmans van het juiste merk tot leven te wekken voor onze dochter, mislukte jammerlijk.

Ik kon ze helaas niet vinden voor de foto, maar vond iets nog veel mooiers. Een koffer vol cassettebandjes. Onlosmakelijk verbonden met de Walkman. De kwetsbare tape van al die bandjes is langs de batterijen vretende afspeelkoppen gehobbeld. Keer op keer. Die bandjes zijn verweven met een periode in mijn leven waarin ik de tijd nam om bandjes samen te stellen, hoesjes te maken van afbeeldingen, teksten en wat al niet meer uit tijdschriften. Ook was het geen probleem om nog netjes tekst te zetten in wrijfletters. God, wat moet ik toen een boel vrije tijd gehad hebben!

De bandjes verenigden zich met die van Lidia en vonden hun Waterloo in een koffer die mijn lief mee heeft genomen uit Indonesië. Ik ga ze, net als mijn platencollectie, niet wegdoen. Nooit. Zeg nou zelf: leveren ze niet een prachtig kleurenpallet op? Nou dan.

Scroll Up

Pin It on Pinterest