Kolken in de polder

Afgelopen weekend een prachtige rit gemaakt door het waterland en de polders. Eerst over het dijkje van Meppel naar Zwartsluis en van daaruit aan de onderkant van de dijk naar Hasselt. Ik kon het niet laten om toch nog even een lusje te maken door Zwartewatersklooster, waar een poging de sfeer vast te leggen op de iPhone jammerlijk mislukte. Het bijzondere van dit gehucht zit hem denk ik ook meer in er iets in willen zien, dan een aangezicht dat zich op fotogevoelig materiaal laat vastleggen. Ik geeft het overigens nog niet op.

Hasselt was net als de week ervoor het begin van een heerlijk kronkelend dijkje naar Genemuiden. Puur genieten, alleen jammer dat dit romantische dijkje doodloopt op een ongelooflijk lelijk industrieterrein. Ik weet het, de schoorsteen moet roken, het geld moet in het laatje enzovoort, maar moet dat nu allemaal hier plaatsvinden? Gelukkig brengt een fietspad onderlangs Genemuiden de eenzame renner snel terug bij de oude zeedijk, die dit keer richting Kampen loopt.

Ook hier kronkelt het wegdek behoorlijk. Dat kronkelen is waarschijnlijk voor een deel te verklaren door de oude kustlijn, maar plaatselijke wilde slingerbewegingen hebben een andere reden. Hier vond een strijd op leven en dood plaats tussen aarde en water. De woeste vloeistof won en sloeg een gat in de dijk. De zee stroomde met geweld het land in en sleurde een flinke hoeveelheid aarde mee. Bij het herstellen van de dijk bouwde men langs het meertje of kolk dat op deze manier ontstaan was een nieuw stuk dijk, die dus niet meer rechtdoor liep maar een flinke bocht maakte.

De oude zeedijk van Vollenhove naar Blokzijl heeft ook veel van deze kolken. Prachtige stukjes minilandschap, vaak van een lieflijkheid die in schril contrast staat met het natuurgeweld waardoor ze zijn ontstaan. Ook de zeedijk van Genemuiden naar Kampen heeft een boel kolken. Soms klein of soms behoorlijk uit de kluiten gewassen, zoals op deze foto. Het bijzondere eraan is eigenlijk dat de veroorzaker reeds lang geleden getemd is. De dijken hebben hun oude functie verloren. Waar ooit de zee woelde, kolken nu riet, gras en granen in de winderige polder. Waren kolken ooit een waarschuwing aan de mensen dat hun gevoel van veiligheid achter de dijken een tikkeltje misplaatst is, nu zijn het slechts verwijzingen naar een roerig verleden.

Scroll Up

Pin It on Pinterest