Kolken, ribben en bulten

Het mooie van vaak fietsen is dat de omgeving steeds bekender wordt, het direct daaraan gekoppelde nadeel dat de herhaling voortdurend op de loer ligt. De trainingsrit van vandaag ging daarom van start met een plan, een missie bijna. De ijkpunten moesten bekend zijn, maar waar mogelijk moesten deze landschapsbakens aaneen worden geregen door onbekende wegen.

Toeval of niet, door een reeks kleine vergissingen is de uiteindelijke route wonderwel in deze opzet geslaagd. Het begon al op weg naar de Blauwe Hand, waar de weg naar Giethoorn Noord nu niet bepaald de meest logische aanlooproute voor is. Ik was er blijkbaar niet helemaal bij met de gedachten. Snel omgebogen naar Wanneperveen, het lintdorp met dat fraaie kerkje met klokkenstoel. Vaak langsgereden en nu eindelijk eens een foto van gemaakt.

Belt Schutsloot was gepland en van daaruit moest via Heetveld het voormalige havenstadje Vollenhove bereikt worden. Die route rijd ik vrijwel altijd andersom, waardoor ik in Heetveld een verkeerde afslag nam en weer in Sint Jansklooster terecht kwam. Niet erg, want de directe route naar Vollenhove van daaruit was nieuw voor me. Minder mooi dan de weg via het bezoekerscentrum die me ook bij de oude zeedijk naar Blokzijl gebracht zou hebben, maar dat geeft niet. Nieuwe wegen ontdekken is ook leuk!

De kronkelende dijk naar Blokzijl, hier en daar vergezeld van mooie kolken, ligt er momenteel prachtig bij. Ik was behoorlijk aan het racen daar, maar had ook nog oog voor de sloten aan weerszijden van het fietspad, waar weelderige bossen voorjaarsbloemen op de wallen bloeien. Bijna gestopt, maar ik wilde het gemaal Stroink op de foto zetten. Twee keer van de fiets af in korte tijd is net te veel van het goede. De foto van het nog steeds belangrijke gemaal heeft overigens ook nog een vleugje voorjaar meegekregen.

Blokzijl is mooi en intiem, maar ook een tikkeltje te krap in het seizoen, zo bleek ook vandaag. Na het karakteristieke stadje nog een klein stuk oude zeedijk gepakt. Dit keer ben ik niet bij Baarlo afgeslagen om via Nederland en het fietspad naar Kalenberg de Weerribben te doorkruisen, maar nam ik een willekeurige afzink naar een fietspad dat precies de grens van de Weerribben markeerde. Erg fraai uitzicht levert dat op: aan de linkerkant is de oude zeedijk te volgen en rechts het karakteristieke water- en rietlandschap van de Weerribben. Nooit eerder gefietst. Leuk.

Bij Ossenzijl koos ik niet voor de mooiere route door een deel van de Weerribben, maar duwde het racestuur richting Oldemarkt. Dat werd nooit bereikt, want langs het Steenwijker Diep kwam het prachtige glooiende landschap nabij Steenwijk in beeld. Je hoeft hier echt niet zo veel fantasie te hebben om je in Limburg te wanen. Een klim leidt de fietser van het Steenwijker Diep naar Thij en van daaruit dendert de fiets rechts naar beneden. Om daarna met een mooi klimmetje richting de watertoren van Steenwijkerwold te komen. Van daaruit gaat het weer omlaag Tuk in, over het spoor, onder de snelweg en dan de Woldberg op. Limburg in het klein, heerlijk.

Hier hield het genieten helaas op: steken in de zij en protesterende spieren op vrijwel bekende wegen over onder andere de laatste bult van de dag, de Havelterberg. De laatste twintig kilometer werden daardoor een beetje afzien. Jammer, maar het hoort er zo af en toe ook bij.

Scroll Up

Pin It on Pinterest