Kou van binnenuit

Normaal zorgt regen tijdens een wedstrijd voor een aangename verkoeling. Tijdens de 10 Engelse Mijlen van de Cascaderun 2018 kwam de kou van binnenuit. Het maakte de wedstrijd extra zwaar en het PR een klein wondertje.

Als het lichaam ontwaakt, maakt het ontspannen gevoel van nog net niet helemaal wakker zijn te snel plaats voor een onaangename gewaarwording. Lichte pijn in de gewrichten, klammige huid en een neus die nog snotteriger is dan gisteren. Wanneer je deze optelsom net een tikkeltje vergroot, kom je bij een griepje uit. ‘Ik denk niet dat het verstandig is om vandaag een wedstrijd te lopen, schat. Ik ben echt niet fit. Ik zou mezelf afbreken als ik er een echte wedstrijd van maak.’ Het nuchtere antwoord vanuit de andere zijde van het bed laat niet lang op zich wachten. ‘Je weet dat je ervan gaat genieten als je daar eenmaal bent. Loop die Cascaderun nou maar en zie maar waar je uitkomt.’ Daar is verder weinig tegenin te brengen.

Nog steeds niet helemaal gerust op een goede afloop, wordt een halfuur later na vijf keer ochtendgroet en licht ontbijtje een niet te lang loopje met losmaak- en rekoefeningen afgewerkt. Goed om het lijf te activeren en vandaag ook om te zien hoe dat net niet zieke lichaam zich onder deze lichte belasting houdt. Het blijkt meer zweet te produceren dan nodig is voor zo’n slakkentempo. Maar in beweging zijn voelt lekker. Het besluit is genomen: ‘We doen het. Vanmiddag gewoon aan de start in Hoogeveen.’

koebergers_cascaderun_2018

Een paar uur later blijkt de beloofde wisselvallige periode zich boven Hoogeveen lekker uitgebreid uit te strekken. Echt mooi wil het nog niet worden en eigenlijk is dat maar beter zo. Op de hitte van vorig jaar zit niemand te wachten. Opgewarmd en tot aan het noodzakelijke textiel afgepeld drentelen ‘De mannen van Koeberg’ het startvak van de tien mijl binnen. De horloges geven een verhoogde hartslag aan. Mooi is dat toch altijd, die opwinding voor een wedstrijd. ‘Hoe snel gaan we van start?’, vraagt de een. ‘Met 4.40 kom je op 1 uur 15 uit. Lijkt me een mooi uitgangspunt’, klinkt het nuchter uit een andere mond. De een sputtert lichtjes over niet te snel willen starten, de ander knikt instemmend. Er volgt verder geen discussie, waarmee het uitgangspunt voor minimaal twee lopers duidelijk is.

Luid opzwellende housedeunen, een minder nadrukkelijk startschot, een stortbui aan confetti en enkele kilometers later wisselen de drie hardlopende mannen tempo’s uit. We lopen nu zus, we lopen nu zo, het zal de loper met vage griepverschijnselen op dit moment een zorg zijn. Het gaat best lekker, op de kou na. En dat is best vreemd eigenlijk, want zo koud is het niet. Warm ook niet trouwens, en in de verte hangt boven de Hoogeveense Vaart een dreigend zwart wolkendek. Even later begint het te miezeren. Van achteren klinkt een gesprek over de zegeningen van de motregen. Normaal gesproken helemaal mee eens, maar vandaag protesteert het lijf. De kou wordt erger. Het is een kou van binnenuit geworden, een kou die de hardloper begint te hinderen.

Een paar honderd meter voordat de tien mijl het bos richting Hoogeveenseweg inslaat en de eerste voorzichtige gedachten aan de finish opborrelen, lopen twee Koebergers iets voor de derde uit. De motregen is overgegaan in een beste stortbui. De kou van binnenuit wordt nu wel heel nadrukkelijk. Er volgt een nieuw besluit: een tempoverhoging. Misschien wordt het lijf daar iets warmer van. Het valt tegen. Alleen lopend komt een verzorgingspost in beeld. Weer een besluit: energiedrankje en even stilstaan. Niet langer als leider van de drie mannen wordt de wedstrijd vervolgd. De afstand tot het voorste loopmaatje is niet groot, maar lijkt een kilometer lang onoverbrugbaar. Met een extra inspanning lukt het om zich te verenigen. Handen vinden elkaar en knijpen even om aan te geven dat we blij zijn met deze samenkomst. ‘Hoe is ie?’, vraagt de een. ‘Slecht, maar ik houd stand’, antwoordt de ander.

route_cascade_2018

De route van de 10 Mijl Cascaderun 2018 is ongewijzigd ten opzichte van eerdere edities.

Iets na de afslag naar rechts die ons Hoogeveen weer invoerde, staat het 11 kilometer-bordje. Het stand houden is overeind gebleven, maar het hoofd vult zich met twijfel over hoe lang dit nog is vol te houden. En loopt vol met een intens verlangen naar de finish. Vijf kilometer is dan nog best een eind. Op het punt dat de tien mijl zich weer bij de vijf mijl voegt, gaan beide lopers langzaam uit elkaar. De achterblijver zou normaal gesproken zijn aangehaakt, maar heeft vandaag geen zin om tot het uiterste te gaan. Het knaagt wel een beetje. De snelheid van nummer twee is nog wel hoger dan veel vijf mijl-deelnemers. Lekker gevoel is dat, om gestaag door het grote deelnemersveld naar voren te hardlopen. De Koeberg koploper blijft in beeld. Misschien is het tempo ongemerkt weer iets omhoog gegaan. Of dat van de ander omlaag natuurlijk. Een blik op het horloge is nu te gewaagd. Geen zin om harde waarheden over afstanden of tempo’s te moeten ontdekken.

Echt lekker lopen is het nog steeds niet, maar het tempo blijft een soort van in orde en de kou van binnenuit is verdwenen. Een haakse bocht naar links brengt de lopers het lange rechte eind op. Plots flitst daar Koeberger nummer drie voorbij, de ander luid aansporend tot een eindsprint. Het lijf reageert direct, zet zich schrap, gooit zich in de versnelling en wordt na tien meter enorm misselijk. Kotsend over de finish? Dacht het niet! Met een licht verhoogd tempo komt nummer drie waardig over de eindstreep. Beide armen met gebalde vuisten in de lucht. Het is meer gespeeld dan echt zo gevoeld. Tien meter verder herenigen de Koebergers zich. Een paar minuten later kunnen ze allemaal weer lachen. Ze zijn alledrie druk met de voorbereiding op de marathon van Sneek en dat is vandaag te merken. Ook bij nummer drie. Geen echt lekkere wedstrijd gelopen en toch twee minuten sneller dan vorig jaar, het lijf kan blijkbaar tegen een stootje!

Korte sfeerimpressie van mijn natte 10 Engelse Mijlen van de Cascaderun 2018.

Scroll Up

Pin It on Pinterest