Laarzenpad

Onze mannen wandelen bijna als vanzelfsprekend. Toch komen er afkeurende geluiden uit hun kelen bij de aankondiging van de zoveelste wandeling deze vakantie. Ons weerwoord ‘laarzenpad’ brengt Josse en Tamas op andere gedachten: ja, dat willen we!

Het heeft enorm geregend de afgelopen dagen. Na een geruststellend telefoontje richting bezoekerscentrum wagen we het erop. Wanneer we, gewapend met laarzen, in de rietvelden tussen Sint Jansklooster en de Beulakerwiede voor het eerste trekpontje staan, blijkt de stalen constructie verstrikt in de touwen die een ongehinderde overgang moeten waarborgen. Ach ja, dat is waar ook: het heeft gestormd. We wagen het er op. Aan de overkant kunnen we niet echt goed afmeren omdat het touw te kort is geworden. Met enige moeite zetten we voet aan wal.

Het pad blubbert verder, langs aangesneden rietvelden waar hier en daar rook omhoog kringelt. Rietsnijders zijn hier flink aan het huishouden. De mannen vinden het maar niets, deze kaal geslagen vlakte. Het levert wel prachtige vergezichten op. Gelukkig is het volgende trekpontje niet ver meer. Alhoewel, waar is dat ding? De storm blijkt het pontje de sloot te hebben ingedreven. We halen onze overtocht binnen, zien ook hier weer een verwarde dradenboel, stappen evengoed aan boord en bereiken met wat gedoe de overkant. Best spannend, zo’n laarzenpad-met-stormschade…

Scroll Up

Pin It on Pinterest