Landontsluiting

Van alle manieren om van Meppel in Zwartsluis te komen op de fiets, is de Grote Staphorster Stouwe wel de fraaiste. Het dijkje kronkelt zachtjes door het landschap en vormt feitelijk de grens tussen de uitlopers van De Wieden en het slagenlandschap van het Staphorsterveld. In eerstgenoemde wordt er alles aan gedaan de natuur de natuur te laten, terwijl het andere doorsneden stuk juist helemaal naar de hand van de mens is gezet om er optimaal landbouw te kunnen plegen. Beide zijn wat mij betreft erg fraai overigens.

Vanuit Meppel loopt even na de brug over de Nieuwe Hoogeveensche Vaart een weg richting het Meppeler Diep, de Oeverlandenweg. Ik ben er al heel vaak op de racefiets langsgekomen, maar nooit in de verleiding geweest rechtsaf te slaan. Het asfalt gaat namelijk al na dertig meter over in zand. Dunne racefietsbandjes en los zand, dat verdraagt elkaar niet.

Toch bleef de Oeverlandenweg in mijn achterhoofd spoken. Op mijn oude fietskaarten, ja zelfs op de twaalf jaar versere digitale data van Google Maps loopt de weg namelijk gewoon verder. Eerst langs het kanaal en als ie bijna bij het Meppeler Diep is aangekomen, buigt het gele lijntje op de kaarten kordaat af naar links en loopt verder richting Hamingen. Zou het dan toch mogelijk zijn om langs de achterdeur dit buurtschap te bereiken?

Na een ritje op de gewone fiets met mijn dochter, kan ik bevestigen dat dit inderdaad mogelijk is. Het zand dat mijn streven tot variatie in trainingsritten frustreert, blijkt het namelijk net voor de bocht naar links alweer voor gezien te houden. Het zandpad ligt ook hoger dan het asfalt, wat doet vermoeden dat het zand er ooit gewoon op is gestort om te voorkomen dat de Oeverlandenweg al te gemakkelijk begaanbaar is. Waarschijnlijk om de weilanden die eromheen liggen te beschermen. Het zijn namelijk allemaal vogelbroedplaatsen, zo vertellen de vele geïmproviseerde bordjes de passanten.

Het mooie is dat de strook zand maar een paar honderd meter lang is en behoorlijk hard aangestampt. Ik denk dat ik het binnenkort toch een keer op ga wagen. Want het allermooiste is dat de weg niet alleen naar Hamingen leidt, maar nog een stukje verder. Als het zand de druk van de racebandjes weerstaat, heb ik zowaar een nieuw stuk land ontsloten voor mijn trainingsritten. Ik kan echt blij worden van dit soort kleine dingen.

Scroll Up

Pin It on Pinterest