Lange duurloop met vleugjes avontuur

Er zijn hardlopers die zweren bij steeds hetzelfde rondje. Andere runners ontdekken het liefst zo veel mogelijk nieuwe routes. Soms loopt die drang letterlijk dood, soms opent deze nieuwe wegen. En heel af en toe maakt een hardloper beide scenario’s in één duurloop mee.

Als de hardloper na het tunneltje onder de A32 weer bovengronds is gekomen, zit in zijn hoofd het beeld van enkele smalle paadjes die hem door weilanden naar de weg tussen Ruinerwold en Havelte moeten leiden. De lijntjes zijn deze week gezien op Google Maps en vormen nu de basis van een plan om een nieuwe route te proberen. Het landweggetje is snel gevonden. Dit is een doodlopende weg, laat een scheef hangend verkeersbord streng weten. ‘Het zal wel’, denkt de hardloper, ‘te voet kun je altijd wel verder.’

Nog geen kilometer later botst het routeprobeersel op een hek. De weg loopt daarna kaarsrecht verder. De hardloper klimt erover en rent verder, door een haag van bloemen die geuren als een te zwaar geparfumeerde dame. Iets later doemt het tweede obstakel op: een afzetting om koeien de weide in te begeleiden. De hardloper overweegt terug te keren, duikt toch onder de afzetting door, rent verder en ziet in de verte de thuisbasis van de koeien. Het landweggetje leidt direct naar de boerderij, maar de hardloper heeft geen zin om de boer die op het erf bezig is uit te leggen hoe hij hier is terechtgekomen. Hij duikt een maïsveld in en bereikt hij een pad dat langs de boerderij naar asfalt leidt. Met de ontsnapping in zicht versperren twee parallel gespannen schrikdraden de doorgang. Ook hier kruipt de hardloper onderdoor: vrijheid!

Het duurt best lang eer de amateur-avonturier het asfalt herkent waar hij nu op loopt. Het blijkt de weg van Ruinerwold naar Meppel te zijn. Hij tekent in zijn hoofd een vervolg van de route uit, en durft zelfs aan een tweede experiment te denken. Aan de zuidoever van de Hoogeveensevaart ligt vanaf halverwege Rogat en Meppel een strook groen dat te belopen moet zijn. Aan de oostkant loopt een doodlopend stuk asfalt en het andere uiteinde wordt afgeschermd door een hek, weet de sporter van eerdere trainingen in de buurt. Als hij wederom een bord ‘doodlopende weg’ ziet, een net exemplaar dit keer, is er onzekerheid, maar de hardloper rent wel verder. Het asfalt blijkt dood te lopen op een hek, waar aan beide zijkanten gelukkig alle ruimte is om verder te rennen.

Drie kilometer later komt het westelijke hek in beeld. ‘Dat wordt klimmen’, denkt de hardloper hardop, maar ook hier is ruimte gecreëerd voor voetgangers. ‘Yes, ik heb gewoon een nieuwe route dichtbij huis ontdekt vandaag’, denkt hij blij. Nu die doorgang door de weilanden ten noorden van Meppel nog zien te vinden…

Scroll Up

Pin It on Pinterest