Langs de havezaten in het Reestdal

2 min leestijd

Meppel ligt helaas niet direct aan een bos, maar gelukkig maakt de overheersend groene omgeving dit gemis meer dan goed. Afgelopen zondag voerden de hardlopende benen door een kletsnat Reestdal.

Het waaide voor de afwisseling weer eens behoorlijk hard. Net als de windrijke hardloopbeurten van de afgelopen maand liet ik er mijn weekend niet door verpesten. Het weer is geen excuus om thuis te blijven, schreef ik een paar jaar geleden dapper op de website van de Koeberg hardloopgroep. En zo is het eigenlijk ook, onweer uitgezonderd.

Dus werden de blauwe pattas ondergebonden en zette het lijf zich in beweging voor een stevige ronde door het Reestdal. Het idee ontstond pas bij het vermalen van het ontbijt, zoals wel vaker. De wind viel zeker niet mee, maar de route bleek gelukkig vooral zijwind op te leveren. En zo vlocht ik de kilometers aaneen, genietend van mooi weer en een maar al te bekende en toch nimmer vervelende omgeving.

De havezaten in het Reestdal getuigen van een rijke historie, van een deel van de mensen althans, want ik vrees dat het merendeel van de bevolking toen een soberder en wellicht zelfs uitgebuit bestaan leefde. Moet ik eens gaan napluizen. De havezaten spreken minder tot de verbeelding dan de kastelen die in ons rivierengebied te vinden zijn, maar ik mag hun statige eenvoud wel.

Na het keerpunt bij landgoed Dickninge toonde ook de Reest een historische aanblik. Ooit schaatste men over de watervlaktes die het stroompje van zijn dal had gemaakt naar Meppel. Na een lange periode van een ingedamd bestaan mag de Reest de laatste jaren het groen aan weerskanten weer laten overstromen. De eigenaar van het weiland bij Lankhorst lijkt hier goed op te zijn voorbereid. Wie goed kijkt, weet overigens wel beter…

Op de terugweg bleek de rug zich zo goed te houden, dat ik besloot minimaal twintig kilometer te hardlopen. Aan de rand van Meppel bleek de route echter korter te zijn dan verwacht. De lichte tegenzin tegen een omweg werd vastberaden bestreden met een laatste drie kilometers over de dijk langs de Omgelegde Hoogeveense Vaart. De forse wind tegen kon ik hebben, in de wetenschap dat de bijna halve marathon er op zat. Ik had meer dan twintig kilometer onbezorgd genoten van hardlopen, wat wil je nog meer?

Scroll Up

Pin It on Pinterest