Lekker crossen door de bossen!

Mijn lief en ik houden van trailen. Lekker ‘crossen door de bossen’ noemen we het. Ook de Runforestrun Holtingerveld bracht het genot van rondhangen in de natuur weer perfect samen met de inspanning van hardlopen.

Boven de schaapskooi van de Holtinger kudde zijn in de verte dreigende wolken te zien. Het is koud en als de wind even zijn best doet, tamelijk guur. In de opening van de schaapskooi worden we verwelkomd door een karakteristiek heerschap. Hij doet het met trots in zijn stem, terwijl zijn gezicht verraadt dat hij dit ietwat statige welkom tegelijk wel grappig vindt. Het duurt even eer ik door heb dat dit de schaapsherder is, onze gastheer dus.

De schaapskooi is gevuld met stro. Het roept direct een Kerstgevoel op, maar dat kan ook te maken hebben met het seizoen en de kou buiten. De sfeer is gemoedelijk. Ligt het nu aan ons, of komt er een ander slag mensen af op zo’n trail? De start is in ieder geval relaxt: in groepjes gaan we weg. Even met het startnumer langs de handscanner om de tijdregistratie te activeren en daar gaan we. Eerst nog met z’n drieën, maar Joost kiest al snel een eigen tempo. Ik blijf vandaag lekker bij Lidia, die ondanks mijn tegenwerpingen niet helemaal zeker is of ze de vijftien kilometer door ruw terrein wel gaat volhouden.

02_trail_holtingerzand_rolid

Met de kou blijkt het onderweg enorm mee te vallen. De zon breekt zelfs regelmatig door. Het tempo is relaxt en het parcours is goed te doen. Ja, er liggen behoorlijk wat plassen, maar die zijn meestal goed te ontwijken. Behalve een enorme plas die een paar kilometer verder dwars over de weg ligt. Niet toevallig staat daar een fotograaf zijn schijfje vol te klikken. Dat gaat vast heroïsche beelden opleveren. Het eerste deel door het bos hebben we nog niet eerder belopen. De bomen zijn hoog en staan dicht op elkaar. Als de zon zich er doorheen wurmt, kleurt het schemerige bos hier en daar goudgeel. Ik snel vooruit om Lidia te fotograferen en de sfeer te vangen. Als ik haar daarna weer probeer bij te halen en enkele hardlopers passeer, stamp ik met de linkervoet tot over de enkels in een modderpoel. Zo, de nieuwe trailschoenen zijn bij deze ingewijd.

Ergens halverwege komen we een verzorgingspost tegen. We lopen zo ontspannen dat ik geen dorst heb en ook geen honger. Het is echter gezellig en de hapjes zien er te lekker uit om te laten liggen. Met wat lauwe thee en koek in de hand babbelen we wat met andere hardlopers. Wat een relaxte sfeer hier! Als we verder willen gaan, herinner ik me dat ik een ander lid van de Koeberg loopgroep beloofd heb een radslag uit te voeren tijdens deze trail. Dus is een aantal deelnemers getuige van een 55-jarige die met jeugdige overmoed een radslag uitvoert in de natuur. Lidia legt het bewijs keurig netjes vast.

03_trail_holtingerveld_radslag_robert

Het parcours is mooi afwisselend. We crossen niet allen door bossen, maar ook door flinke stukken mul zand, pakken heuveltjes mee en hobbelen over de heide en langs vennetjes. Bijna niets op aan te merken, alleen kennen we het overgrote deel van het parcours al van eigen hardloopsessies. Het venijn zit vandaag in de staart. We weten al wat ons te wachten staat: de beklimming van de stuwwal bij de hunebedden. Ik heb er zin in en probeer de snelheid er in te houden. Ook Lidia weet de hindernis hardlopend te slechten. Daarna is het nog een paar honderd meter uitlopen tot we de schaapskooi weer in hobbelen.

05_trail_holtingerzand_finish

Joost wacht ons al op en samen genieten we van de sfeer, de hapjes en de drankjes. Als we het na een tijdje voor gezien houden, krijgen we de beproeving van de dag te verduren. Een van de dreigend zwarte wolken heeft de schaapskooi bereikt en stort een grote hoeveelheid ijskoude regen over ons uit, voortgestuwd door een stormachtige wind. We zetten een laatste sprint in naar de auto, maar het is tevergeefs. Verkleumd en druppelend nestelen we ons in de auto. Wat een topdag!

Scroll Up

Pin It on Pinterest