Letterpret

Op herhaling: de ontdekhoek in het techniekgebouw van Windesheim. Ze hebben de eerste keer nog lang niet alles ontdekt, maar gaan ook deze keer grotendeels voor dezelfde dingen. Het laserdoolhof is nieuw voor mij.

Ik zag mezelf al achtervolgd worden door gemene, rode stralen. De werkelijkheid is een stuk rustiger. Vanaf het plafond schijnt een dikke laserstraal een zandbak in. Daar liggen spiegeltjes waarmee je de straal kunt laten afketsen. Met het zand zie je dan waar de straal heen gaat en als je dat weet, kun je met een ander spiegeltje de straal weer laten afketsen. We zijn er best lang mee bezig geweest.

Chips maken wilden ze natuurlijk ook. Eerst zelf een puntzak maken. Pas dan krijgen ze een aardappel, die ze zelf mogen snijden, zwaar geholpen door pa en ma die liever geen bloedige toestanden zien. Vervolgens moeten ze de aardappel in krullende slierten afsnijden, in een frituurpannetje doen en een paar minuten naar borrelende en knisperende geluiden luisteren. Het resultaat is superlekker.

De mannen zijn zelfstandiger aan het worden en dus is er zowaar tijd voor koffie. En fotografie. Dit is een onderdeel van het stempelen. Kinderen kunnen hier hun naam, of wat anders, in een dun stukje aluminium slaan. Nog best een precair karweitje. Te zacht op de stempels slaan, levert vage lettercontouren op. Wie de hamer te hard laat neerkomen, slaat zo’n beetje door de dunne metaalstrip heen. Frustratie dreigt, maar als Josse en Tamas met enige begeleiding hun naam zien verschijnen in het metaal, zien we de trots in hun ogen. Twee pretletters met letterpret.

Scroll Up

Pin It on Pinterest