Machtige wolken

Het leek er gisteren niet van te gaan komen, mijn wielrenhervatting na drie weken. Buien, nog het een en ander te doen thuis, ik had me er eigenlijk al bij neergelegd dat de racefiets machteloos aan zijn aluminium draagbeugels zou blijven hangen.

Gelukkig trekt de hemel ergens in de middag open en kan ik de schoenen in de pedalen klikken. Het plan is behoorlijk ambitieus na deze trainingsloze periode: een retour Schokland. Het is een bijzondere plek in de polder en bovendien was bij een eerdere rit de route niet volledig geregistreerd door EveryTrail op mijn iPhone. Dat moet ook nog even rechtgezet worden, zo’n neuroot ben ik dan ook weer wel…

Op weg naar de polder merk ik al dat de wind enorm zijn best aan het doen is mij zo veel mogelijk calorieën te laten verbranden op weg naar het van ontberingen en stoere verhalen bol staande voormalige eiland. Bij de Kadoelerbrug blijkt het fietspad langs het Zwarte Meer helaas tijdelijk gesloten om de vogels te beschermen die daar nu blijkbaar dingen aan het doen zijn die de aanwezigheid van recreanten zoals ik slecht verdragen. Prima, daar moeten we respect voor hebben.

Het alternatief is een stukje Kadoelenweg en daarna de Zwartemeerweg. Op het moment dat ik deze linksaf insla, blijkt pas echt hoe ambitieus mijn tochtje is. De wind beukt me keihard in het gezicht en ik moet de spieren constant flink op spanning houden om het tempo erin te houden. Niet vreemd dat mijn gedachten onder deze omstandigheden afdwalen naar de Mont Ventoux. Het gevoel van die negen kilometer door het bos met stijgingspercentages tussen de acht en tien procent, waar de benen smeken om tien seconden rust maar het niet krijgen van deze ongenaakbare berg, die sensatie is in de polder over een vergelijkbare afstand mijn deel. De Zwartemeerweg lijkt wel van elastiek, er komt geen einde aan.

Bij Ramspol grijp ik het bewonderen van dit fraaie staaltje watermanagement aan om de benen even rust te gunnen, in de wetenschap dat ik nog een aantal kilometer langs het water moest fietsen, op weg naar Schokkerhaven, een stuk waar de wind zonder enig obstakel een aanloop kan nemen om zich tegen mijn lichaam aan te werpen. Even voor de nieuwe Schokkerhaven stap ik nog één keer van de fiets af en geniet intens van de wolken die als machtige luchtkastelen over het water zweven. Opgelucht dat het beuken voorbij is, draai ik 270 graden en duik ik met zicht op de contouren van Schokland de polder in.

Over een fietspad dat de oude kustlijn van Schokland zou kunnen navolgen, zo kronkelt het, bereik ik Middenbuurt. De terugweg verloopt minder soepel dan ik gehoopt heb. Ik heb de wind op de een of andere manier minder in de rug dan geanticipeerd en het beste is er wel van mijn benen af. Ik probeer de dertig in het uur zo lang mogelijk vol te houden, maar de opkomende pijn in de beenspieren vertelt mij dat dit eigenlijk niet zo’n goed idee is. Maakt niet uit, ik geniet intens van deze net iets te lange rit en morgen zien wel weer verder…

Scroll Up

Pin It on Pinterest