Meditatiemoment

De dag begint ergens op vakantie in de Vogezen vrijwel net zo slechts als in de nacht hoorbaar is geweest. Geen bergwandeling dus, maar slenteren door de oude straten van Colmar. Mijn herinneringen van een vakantie uit een ‘vorig leven’ zijn helder: de binnenstad is leuk maar heel klein. Meer dan een paar oude panden aan weerszijden van een stroompje is het niet.

Als we in Colmar zijn aangekomen, blijkt deze oude conclusie de plank helemaal mis te slaan. Het historische centrum is niet alleen fraai, dat wist ik al, het blijkt ook groot genoeg om er lekker in rond te slenteren. De schots en scheef aan elkaar gemetselde gevels, daken en balkonnetjes steken prachtig af tegen de hemel, die inmiddels blauw is opengebroken. De rest kijkt vooral naar de winkelpandjes onderin, ik richt de camera omhoog en probeer iets van de sfeer vast te leggen.

Als we de Saint Martin binnengaan, houdt Lidia een korte preek tegen onze mannen: je hoort je te gedragen in een kerk. Haar stichtelijke woorden helpen, al denk ik dat ze de sfeer in de kerk ook hebben opgepikt. In de juiste stemming komen we aan bij de tafel met kaarsjes die onlosmakelijk met een katholieke kerk is verbonden. Lidia besluit wat kaarsjes op te steken. Mooie traditie om even aan iets of iemand te denken bij al die zachtjes bibberende vlammetjes.

De kinderen vinden het mooi om een kaarsje aan te steken. Lijken een beetje onder de indruk. Josse gaat er zelfs helemaal in op. Stil, intens en toch op zijn gemak staart hij naar al die lichtjes. Minuten lang. En wij weer naar hem. Onze zacht belichte druktemaker lijkt wel te mediteren. Nou ja, hij blijkt zo gefascineerd dat het zachte klikken van de camera hem niet afleidt.

Scroll Up

Pin It on Pinterest