Menselijke camera

Iedereen met een digitale camera kent de teleurstelling vermoedelijk wel: de foto’s in donkere omstandigheden zonder flits geschoten, blijken op de computer op een kleurrijke manier vlekkerig te zijn geworden.

Die kleurige vlekken, te vergelijken met een korrelig beeld op foto’s van ouderwetse filmrolletjes, zijn de ‘ruis’ in het gevoelige deel van de digitale fotocamera. Heel vervelend en fabrikanten doen daarom hard hun best om dit vervelende verschijnsel de wereld uit te helpen. Immers, een hogere gevoeligheid voor licht betekent dat de digitale camera in lichtarmere omstandigheden gebruikt kan worden, of een kortere sluitingstijd nodig hebben om dezelfde hoeveelheid licht binnen te laten, en dat kan weer veel bewegingsonscherpte schelen.

Het probleem met dit probleem is echter dat de oplossingen uitgaan van andere lichtgevoelige eenheden (ccd of cmos) in de fotocamera’s. Dit betekent dat het binnenste van de camera er anders uit komt te zien en dat betekent weer andere productiemethoden, nieuwe technologieën met kinderziektes, aanpassen van software in de camera, enzovoort. En daar zit dus eigenlijk niemand op te wachten.

Vandaar dat vele ogen gericht zijn op een recent wereldkundig gemaakte uitvinding van Kodak die uitgaat van een bestaande ccd- of cmos-eenheid. Kodak laat daarbij de lichtgevoelige eenheid meer werken zoals het menselijk oog, dat informatie over de kleuren en de helderheid apart registreert en verwerkt in de hersenen. Helderheid is voor het menselijk oog erg belangrijk omdat daarmee het detail van een object wordt vastgelegd. De ccd-eenheid laat Kodak intact, alleen richt het de filters die er bij alle digitale camera’s overheen liggen anders in. Bij een normale camera liggen er filters over de afzonderlijke pixels van de ccd heen in een rood-groen-blauw patroon. Op deze manier krijgt de helft van alle pixels een groen filter en een kwart ofwel een rood ofwel een blauw. Software berekent daarna voor iedere pixel de hoeveelheid rood, groen en blauw licht, resulterend in een prachtige en realistische foto, mits er voldoende licht is.

Kodak pakt de zaken zogezegd anders aan. Slechts de helft van alle pixels wordt voorzien van een filter dat kleurinformatie doorgeeft, de andere helft wordt gebruikt om informatie over de helderheid vast te leggen. Nieuwe software berekent nu op een totaal andere manier de kleur- en helderheidsinformatie van alle pixels uit en produceert een foto met grotere scherpte en minder ‘ruis’, aldus Kodak.

Hol nu niet direct naar de dealer voor de nieuwste digitale camera met menselijke trekjes, want de technologie is het laboratorium nog niet uit. Kodak verwacht half 2008 de eerste camera’s te kunnen afleveren. Uiteraard eerst in camera’s van eigen fabrikaat, maar andere fabrikanten volgen ongetwijfeld. Kodak voert nu namelijk al gesprekken met de concurrentie om deze technologie in licentie te nemen. Die menselijke digitale camera’s komen er dus wel, we moeten er alleen nog een jaartje of wat op wachten. En geduld is nu niet direct mijn beste menselijke eigenschap. Trouwens, ik denk niet dat ik thuis met dit verhaal een aankoop van alweer een nieuwe digitale camera kan verantwoorden. Jammer genoeg…

Scroll Up

Pin It on Pinterest