Minder iMac blijkt juist meer

Bent u ook zon persoon die altijd en eeuwig het nieuwste van het nieuwste op technologisch gebied in huis wil hebben? Dan wordt u ongetwijfeld af en toe net zo moe van deze eeuwigdurende wedstrijd als ik. De aankoop van een tweedehands iMac voor mijn dochter leverde in dit verband een onverwacht inzicht op!

Het moet zo langzamerhand toch wel iedereen zijn opgevallen dat in onze huidige technologische maatschappij hardware en software gevangen zijn in een innige dans waar maar geen eind aan lijkt te komen. Iemand koopt een moderne pc die aanvankelijk lekker snel werkt. Als die persoon dan ook nog tot het soort behoort dat altijd en eeuwig wil werken met de laatste versies van software en besturingssystemen, ziet hij meestal met lede ogen aan hoe zijn eens flitsende pc langzaam maar zeker transformeert tot een kreupel telraam.

Parallel met dit proces nestelt zich een verlangen in het hoofd van deze digitale consument, een verlangen dat steeds sterker wordt en uitmondt in een onweerstaanbare roep naar een nieuwe pc, die natuurlijk is uitgerust met de allernieuwste en meest krachtige hardware. Waarna het hele proces weer van voren af aan begint. Het hangt daarbij af van de eisen die iemand stelt aan zijn pc hoe lang deze cyclus duurt, maar ooit is het cirkeltje weer rond. De pijn in de portemonnee is daarbij voor de gadgetgeile consument, de constante cashflow die deze eeuwige cyclus teweegbrengt komt ten goede aan de computerindustrie.

Aan de fabrikantenkant verloopt dit proces op vergelijkbare wijze. Een softwareontwikkelaar kijkt wat de huidige generatie pc’s kan, heeft meestal een redelijk inzicht in de mogelijkheden van de daarop volgende generatie pc’s en stemt daarin de ‘zwaarte’ van zijn programma’s op af. De druk om er te veel in te stoppen is echter groot, want softwarefabrikanten bestrijden elkaar met functionaliteit en meer functies kosten meer kracht van de computer. De druk op hardwarefabrikanten is daardoor altijd hoog, maar als deze weer een snellere processor uitbrengen, weten softwarebouwers meestal niet hoe snel ze nog betere (lees: zwaardere) software kunnen uitbrengen, die de nieuwe processor uiteraard tot de pijngrens belast. Waarmee weer een roep om snellere pc’s ontstaat, enzovoort.

Het zal niemand verbazen dat ook ik me in deze wilde, eindeloze en frustrerende dans bevindt. Een jaar of drie geleden kocht ik een exemplaar van de eerste generatie iMac die lijkt op een beeldscherm op een pootje. De vette G5-processor stuwde de programma’s die ik even daarvoor nog op een bescheiden iBook had gebruikt, met gelukkig makende snelheid vooruit. Ook hier werd de machine steeds meer belast door zwaardere besturingssystemen en software, maar heel eerlijk gezegd gaat het tot op de dag van vandaag nog best wel met die iMac. De machine heeft echter één heel groot nadeel: de koeling van de processor maakt een heel irritant geluid dat sterk doet denken aan het getergde geluid dat de motoren van een zwaar beladen vliegtuig maken tijdens het opstijgen. En met het toenemen van de belasting van de iMac, namen frequentie en hevigheid van dit vreselijke geluid toe. Het is mij zo vreselijk gaan irriteren dat ik het zelfs meen te horen bij het geringste vermoeden dat de computer aanstaat. Getraumatiseerd door een computer, het moet niet gekker worden!

En toen werd er een iMac voor dochterlief gekocht. Een tweedehandsje, van een generatie die ik ooit oversloeg omdat de vette G5-versie eraan zat te komen. Het is zo’n mooi half bolletje met daarbovenop het beeldscherm, ook wel bekend als ‘De schemerlamp’. Op papier is het een bescheiden machientje, maar dit beeld moest drastisch worden bijgesteld toen de iMac werd opgestart. Het ding blijkt als een zonnetje te lopen, maakt een zeer bescheiden geluid, dat bovendien ook niet of nauwelijks luider wordt als de schemerlamp hard moet werken. Mijn G5 iMac ‘stijgt vrijwel direct op’ als iemand websites met veel flashanimaties erin bezoekt, zoals de huidige favoriet van mijn dochter: GoSuperModel. Haar nieuwe speeltje wordt er echter letterlijk niet warm of koud van. Al met al is het gewoon veel fijner werken met de G4 iMac. In theorie is die machine zogenaamd minder, maar wat mij betreft blijkt ie in de keiharde dagelijkse praktijk van de huiskamer gewoon meer. Waarmee het volgende probleem opdoemt: die iMac is dus helemaal niet van mij…

Scroll Up

Pin It on Pinterest