Moderne sandwichman

Studenten hebben behoefte aan extra geld en die pegels verdienen ze dan met al dan niet leuke bijbaantjes. Zo ook ondergetekende in zijn studententijd.

Ik kan mij duizenden en nog eens duizenden metalen onderdelen herinneren die langskwamen in een veel te warme, bedompte en iedere wetgeving tartende ruimte die verdacht sterk naar oplosmiddelen rook. Ik mocht die gemoffelde onderdelen voor een beschamend uurloontje (minimum natuurlijk) vervolgens voorzien van glaswol. De beschermingsmiddelen die ik daarbij ter beschikking kreeg, bleken minimaal, de jeuk aan het eind van de dag gekmakend groot. Dat heeft dus niet lang geduurd, het schamele loontje werd meer met opluchting dan in dank aanvaard.

Ik herinner me ook duizenden en duizenden producten die van een prijssticker moesten worden voorzien in een vestiging van de Macro. Geestdodend werk, maar verder weinig mis mee. Dat heb ik best een tijdje volgehouden. De motorfietsverzekering, wegenbelasting en benzine moesten tenslotte worden betaald.

Ik herinner me duizenden en nog eens duizenden houten traptreden die om mij heen stonden. Aan de rechterkant een stapel traptreden zonder beschermende folie en aan mijn andere zijde een stapel mét die folie. Aan het begin van de dag was eerstgenoemde stapel heel groot en de andere behoorlijk klein. U snapt het vermoedelijk al, het was de bedoeling die volgorde zo snel mogelijk om te keren. Ook dat vakantiebaantje was zeker niet de voorloper van Dr. Kawashima’s Brain Training , maar het was zeker wel uit te houden, de zaagselballen die aan het eind van de dag mijn neus teisterden uitgezonderd…

De baantjes regen zich op deze manier in zes jaar aaneen, en zo kon het gebeuren dat ik op een warme, zomerse koopavond in het centrum van Eindhoven wat extra geld liep te verdienen als sandwichman. Niet bepaald niet gehinderd door enige gêne, in tegendeel, strompelde ik door de binnenstad. Ik trok veel bekijks, wat mooi is als je als wandelende reclamezuil functioneert, maar of ik het nu zo leuk vond, al die aandacht… Sandwichman zijn bleek vooraf een heel stuk leuker dan tijdens de uitvoering. En toen kwam een bevriende student de hoek om zeilen. Vluchten kon niet meer, want erg snel gaat het niet met die twee borden om je heen. Zijn blik richtte zich op mij en de grijns die hij vervolgens op het gezicht toverde, was de ultieme vernedering van de avond.

Het is inmiddels ruim twintig jaar later en er is goed nieuws voor studenten die graag geld willen verdienen, maar die daarvoor liever geen vernedering te verduren krijgen. In Amsterdam wordt namelijk gebruikgemaakt van de Segway om reclame te maken voor de Bijenkorf. Dat lijkt me eerlijk gezegd een fijnere manier om geld bij te verdienen. Lekker comfortabel rondrijden door Amsterdam met een hip en modern vervoermiddel. Was ik maar twintig jaar later jong geweest!

Scroll Up

Pin It on Pinterest