Nabije verrassingen

Een hoop mensen vinden het heerlijk om steeds hetzelfde rondje af te jakkeren op hun racefiets. Dit heeft z’n voordelen, want de ervaren renner kent op den duur ieder bochtje, hobbeltje en gevaarlijke punten op het parcours, weet waar hij gemiddeld gesproken de kop in de wind gaat draaien en ook hoe lang het nog duurt eer ie thuis is. Ook handig is dat je al die ritten met elkaar kunt vergelijken. Steeds een schepje er bovenop, lijstjes met records bijhouden, het kan een aangename bijkomstigheid zijn van het wielrennen.

Ikzelf houd er echter niet zo van om steeds dezelfde kronkelingen door het landschap te trekken met de fiets. Natuurlijk zijn er globaal een aantal rondjes ontstaan in de loop der tijd, maar ik vind het altijd heerlijk om delen daarvan te combineren tot een nieuwe, of binnen zo’n rondje een kleine variant aan te brengen. Dit lukt inmiddels ook redelijk goed, omdat ik de omgeving van Meppel al fietsend steeds meer eigen heb gemaakt en dus meestal wel weet waar de ingeslagen weg mij brengt. Lekker gevoel is dat, het verankert je in de omgeving, het geeft je een gevoel dat je hier thuis bent.

Kleine kink in deze idylle is de iPhone in een van de achterzakken van mijn wielershirt. Meestal voel ik die niet, maar bij grotere hobbels, springt ie soms goed merkbaar omhoog en herinnert mij aan zijn aanwezigheid. Op het toestel draait vaak een programma dat niet alleen de route bijhoudt, maar ook hoe snel ik dat doe. Altijd weer leuk om te zien hoe je nu precies gereden bent en wat de gemiddelde snelheid daarbij is geweest. En daar wringt nu de wielerschoen: het mannetje in mij wil een zo hoog mogelijke gemiddelde snelheid en dwalingen op de route, of erger: omkeren, komt dan bijzonder slecht uit.

Kinderachtig? Zeker! En toch kies ik met de tijdwaarnemer op mijn rug regelmatig voor de veilige, bekende weg. Afgelopen donderdag, een prachtige zonnige en warme lentedag die meer aan de zomer deed denken, leek dit scenario zich wederom af te rollen. Toen ik na het Staatsbos aan het eind van een lang recht stuk met tegenwind een foto wilden maken van deze ‘Lange Leeghte’, kwam ik erachter dat het gprs-programma geen centimeter van de rit had vastgelegd. Mijn fout, verkeerde bediening van software die mij nog een beetje vreemd was. De teleurstelling hierover duurde maar even en maakte plaats voor het rustgevende gevoel dat ik nu kon ‘prutsen’ op de fiets wat ik wilde, het zou immers toch niet vastgelegd worden…

Mede daardoor besloot ik met een prachtig strak en in volle vaart genomen bocht naar links de bekende weg van Balkbrug naar Zuidwolde te verlaten en mij in het licht glooiende en slingerende landschap rond Fort te storten. Het is dat het een trainingsrit betrof, want eigenlijk had ik de benen stil willen houden om heerlijk lang door dit intieme landschap te recreëren. Een mooie ontdekking, dit achterland van Zuidwolde, hoekje eigenlijk meer, de zoveelste die ik het afgelopen jaar op de fiets heb ervaren. Wat heeft Meppel toch een prachtige omgeving. Komt dat zien, komt dat zien!

Scroll Up

Pin It on Pinterest