Nintendogeluk(t)

Het kaartje van de Nintendo was al sinds maart zoek. Een regelrechte ramp, want Umai speelde in één klap nauwelijks meer met het apparaat. Alles hebben we afgezocht, haar kamer overhoop gehaald, de zolder uitgekamd, de meest bizarre scenario’s bedacht en weer verworpen, maar het kreng bleef onvindbaar.

Een weekje voor haar verjaardag daarom maar een nieuw kaartje in huis gehaald. De hele week bezig geweest het lor aan de praat te krijgen. Info op internet afgestruind, een stuk of vijf versies van het besturingssysteem opgehaald, uitgepakt, op het kaartje gezet, opgestart en met dezelfde gang weer van het kaartje verwijderd.

In uiterste frustratie zowel het kaartje als de Nintendo in de hoek gesmeten. En toen vond Umai haar kaartje opeens terug. Dat inmiddels ook niet meer werkte omdat de Nintendo een update had gekregen in een ultieme poging het kaartje aan de praat te krijgen. Haar teleurstelling was bijna te veel om te dragen. Bij mij kwam alle frustratie van een maand geleden in alle hevigheid boven. In een opwelling een nieuw kaartje gekocht waarvan iedereen op internet beweert dat het absoluut werkt.

De digitale hoop viel al een dag later in de brievenbus. Umai belde me op mijn werk, maar ze moest nog een paar uurtjes wachten. Thuis had ik het binnen vijf minuten aan de praat. Dochter blij, ik bijna in extase: eindelijk gelukt! Terwijl zij zat te prutsen met haar herwonnen spelvreugde, rommelde ik pal naast haar wat met het MacBookje. Gelukzalig moment.

Scroll Up

Pin It on Pinterest