Ontketende energie

Deze dag zou voor mij zijn, dat stond al een tijdje vast. Deze dag zou in het teken staan van een stevige tocht op de racefiets. Met plannen die meer op voorpret waren gebaseerd, dan op concrete routes viel ik in slaap. Met een gerust hart.

Natuurlijk, het zou gaan regenen, dat wist ik wel. Maar die regen zou ‘natuurlijk’ pas aan het eind van de middag vallen, want zo gaat dat immers in ons land. Hete zaterdag, hete zondag, meer en meer bewolking en onweer dat het einde van de zomerpret inluidt.

Vanochtend. Ik rek het opstaan een uurtje omdat ik al heb gehoord dat de plannen letterlijk in het water zijn gevallen. Het hoost met een te grote regelmaat voor een lekkere fietstocht. ‘Niet echt weer om te fietsen. Waar moet die energie nu heen?’, twitter ik. Het blijkt een tweet te zijn die reacties oproept: zwemmen, waterpolo en berusting zijn de activiteiten die mijn volgers mij toewensen. Niet slecht, maar helaas niet goed genoeg wat mij betreft.

Het is gezellig in huis. De buienradar vertelt me dat het hier vanaf een uur of één droog kan worden. Prima, ik wacht rustig af tot de opklaringen stabiel blijken te zijn. Buienradar nog maar eens geraadpleegd. De natte bedreigingen in de uren na enen scheren langs Zwolle. Geen rivierentocht dus. Als het echt droog wordt, zullen de wielen over Drentse wegen zoeven. Als het droog wordt…

En het wordt zowaar droog. Pas op de fiets ontstaat het plan om via Pesse naar Dwingeloo te fietsen. Een gouden greep, zo blijkt onderweg. De bossen beschutten me grote delen van de route voor de best forse wind. Ik geniet. Maak keuzes in afslagen die allemaal goed uitpakken. Het geluk hangt aan mijn strak omspannen kont. De energie is alsnog ontketend. Ik snel over wegen die ik deels vandaag voor het eerst zie naar Pesse. Van daaruit is de weg bekend, maar prachtig. Ja, het is mijn dag vandaag. Toch nog…

Scroll Up

Pin It on Pinterest