Ontmoeting

De wielrenner in training probeert zich zo snel mogelijk door een landschap te werken. De gespierde benen stuwen zijn fiets sneller voort dan een ordinaire stalen weggebruiker, maar nog altijd een heel stuk langzamer dan de auto’s die hem achteloos voorbijrazen. Het kan de wielrenner niets schelen. Hij is hier namelijk niet alleen om te trainen, maar ook om te genieten van de omgeving. Het kan hem eigenlijk niet lang genoeg duren.

De wielrenner rolt het buurtschap Zwartewatersklooster binnen. Daar komt hij regelmatig en altijd laat hij de spieren verslappen en de fiets een beetje uitbollen. Uit veiligheidsoverwegingen, want het weggetje is smal en de boerderijen liggen zowat op straat. Bovendien liggen er vaak bladeren in de twee bochten. Maar er is meer. Noem het respect voor een tafereel uit vervlogen tijden, beschouw het als sentiment, lach erom, maar de racefiets gaat beduidend langzamer over het asfalt dan elders op de route.

De wielrenner weet dat er mensen wonen, maar komt ze eigenlijk nooit tegen. Kan ook bijna niet anders, want ook in een vertraagd tempo is het verblijf in het buurtschap van korte duur. Tot afgelopen zaterdag. De wielrenner is als toerist afgereisd naar Zwartewatersklooster, gewapend met een echte fotocamera en op een doodgewone fiets nog wel. Middenin het buurtschap staat de fiets op de middenbok. De toerist is afgestapt, kijkt om zich heen en probeert de sfeer vast te leggen op het silicium in zijn digitale camera.

Als hij na een paar minuten besluit verder te gaan, komen een man en vrouw de hoek om geslenterd. De man ziet de fietser de camera opbergen en merkt met een glimlach om de mond op dat het boerderijtje daar om de hoek het oudste moet zijn. De fietser is gegrepen door de respectvolle manier waarop de man het uitspreekt en merkt op dat hij hier wel aan het fotograferen kan blijven. Een gesprek is geboren.

De man is geboren in het iets verderop gelegen buurtschap De Velde, in een tijd dat de wegen in de Oldematen uit zandpaden bestonden. Mensen zag je er niet zo veel, vertelt hij. Nu nog steeds niet, denkt de fietser, maar hij laat het er maar bij. Dan vertelt de man dat hij het recht heeft om te worden begraven op het kerkhofje dat letterlijk vredig op een terp achter dit buurtschap ligt. Dit is een voorrecht dat zijn generatie buurtbewoners heeft, en de huidige inwoners natuurlijk. De fietser vindt het een prachtig beeld. Een man die hier geboren is, op deze grond heeft geleefd, er nog regelmatig op rondloopt, en uiteindelijk voor altijd terugkeert naar diezelfde grond.

De ontmoeting eindigt even terloops als hij van start is gegaan als een bekende van het stel de andere hoek om wandelt. De fietser stapt weer op zijn fiets, legt vijftien meter later het oudste pandje vast, stapt weer op en stopt honderd meter verder als toerist bij het kerkhofje. Een man is bezig met klein onderhoud. Even aarzelt de toerist. Neemt de foto alsnog en vertrekt richting Hasselt. Hij keert zeker terug als wielrenner. Met een mooie herinnering.

Scroll Up

Pin It on Pinterest