Onverwacht mooie tijd op Elzinga Reest Run

GO!

Met ‘open mind’ meedoen aan AH Elzinga Reest Run van de Meppeler sportclub AV de Sprinter zorgde zomaar voor een mooie eindtijd. Mijn eerste officiële halve marathon door het Reestdal bleek 1 uur en 40 minuten genieten te zijn.

Ik heb een dag van tevoren al goed nagedacht over de sportkleding en de wekker is gezet om extra vroeg op te staan. Het lichaam moet tenslotte helemaal alert zijn als de wedstrijd begint. Als het tijd is om te vertrekken, probeert de zon voorzichtig door de wolken heen te prikken. Het zou zomaar eens een mooie dag kunnen worden. Op weg naar de start van de AH Elzinga Reest Run is het echter nog behoorlijk fris. Zo koud zelfs dat ik in het Wilhelminapark toch onzeker word en me omdraai om armstukken op te halen. Je weet immers maar nooit.

Eenmaal op de atletiekbaan van AV de Sprinter heeft de zon de strijd grotendeels in haar voordeel beslist en warmt de overwinnaar de aarde al op. Ik doe hetzelfde met mijn spieren en merk dat ik een tikkeltje gespannen ben. Rationeel gezien is hiervoor geen enkele reden. Een maand geleden heb ik een grotere afstand afgelegd dan die van vandaag, en ook nog bergop. Ik heb dus niets te vrezen van de Elzinga Reest Run. Het zal wel te maken hebben dat het vandaag wel mijn eerste officiële halve marathon is. Het sfeertje is ook anders dan bij de Meppel City Run. Weliswaar dezelfde opgewonden spanning van de deelnemers, maar zeker ook een stuk serieuzer.

Als we naar de start worden geroepen, neem ik de strategie nog even door. Niet te snel van start gaan, zeker niet laten opnaaien door de overige deelnemers en na vijf kilometer zien hoe de vlag erbij hangt. Als het startschot klinkt, zie ik de echte wedstrijdlopers er snel vandoor gaan. Die zie ik pas aan de finish terug, bedenk ik me als ik lekker meehobbel in de middenmoot. Het begin van het parcours is wat krap, dus is het lastig inhalen. Ook al had ik zelf een ietsje hoger tempo gewild, weersta ik de verleiding om al te veel moeite te gaan doen om in te halen. Die ruimte komt later wel.

Bij het ziekenhuis gaat het rechtsaf het Reestdal in. De verschillen in tempo worden al duidelijk en het deelnemersveld valt in groepjes uiteen. Voor me zie ik een groep hardlopers van de rechterkant van de weg oversteken naar links. Daar liep ik al. Na de brug over de Hoogeveense vaart en de A28 duiken we weer het Reestdal in. De groep voor me verruilt de linkerkant voor de rechterkant, en een bocht verder vliegt het wederom de weg over terug naar de linkerkant. Ik verbaas me er al vanaf de eerste keer over. 'Wat een onrust', bedenk ik me. Waarom doen ze dat toch steeds?' Weer een bocht later valt het muntje: ze nemen steeds de binnenbocht. Natuurlijk, waarom zou je meer meters maken dan noodzakelijk. Als ik iets later een deelnemer inhaal en hem vraag of mijn vermoeden klopt, kijkt hij me aan met een mengeling van verbijstering en ongeloof. Ik vermoed dat hij denkt dat ik hem voor de gek houd met die vraag, maar hij bevestigt mijn 'bochtentheorie' wel.

De prachtige route van de Elzinga Reest Run

Ingewijd in een van de rituelen van hardloopwedstrijden, snel ik verder. Als we rechtsaf de Schapenstreek inlopen, verschijnt de eerste verzorgingspost. Trainingen van 15 kilometer werk ik vrijwel altijd zonder drinken onderweg af, maar ik besluit nu een slokje te nemen. Voorbij de tafels zie ik de lege, weggegooide bekertjes al op de weg liggen. Ik snap het, maar het stuit me toch tegen de borst. Ik pak een bekertje aan, neem snel een paar slokken en zet het halflege bekertje terug op de tweede tafel. De 'geen echte wedstrijdloper Robert' gaat eenzaam verder. Honderd meter voor me loopt een individuele deelnemer en een paar honderd meter daar weer voor verdwijnt een groep hardlopers héél langzaam uit beeld. Ingehaald word ik niet.

In het Staatsbos loopt het parcours gedeeltelijk over verharde zandpaden. Die afwisseling is best lekker. De man voor me komt steeds dichterbij. Ik zou hem kunnen 'pakken' maar dan moet ik hem wel over een smal paadje voorbij. Ik besluit te wachten tot we het asfalt van de J.J. Gorterlaan hebben bereikt. Via de Vijverweg en de Schotsweg gaat het richting 10-kilometer verzorgingspost, waar het 'bekerritueel' zich herhaalt. Het asfalt slingert en glooit heel lichtjes verder naar Het Vergulde Ros. Daar zouden mijn lief en de jongens wel eens kunnen staan. 'Hoe gaat het eigenlijk', vraag ik me op weg naar het gouden ijkpunt af. Het lijf voelt nog bijzonder fris en het tempo lijkt hetzelfde te blijven. Heel af en toe passeer ik een deelnemer, maar verder heb ik te weinig externe aanwijzingen voor mijn snelheid. Gewoon maar lekker doorlopen dus.

Bij Het Vergulde Ros zie ik onze jongens bijna over het hoofd. Ik maak nog snel een zijdelingse beweging met hoofd en arm om hen te begroeten. 'Hai pap', klinkt het droogjes. Nou mannen, zo gewoon is het nu ook weer niet dat jullie vader aan een halve marathon meedoet. Lidia had ik al wel gezien. Ze is gewapend met haar nieuwste speeltje: een nauwelijks gebruikte Nikon D7000. 'Nog vijf kilometer' roept ze me moed in. 'Zoiets ja', zeg ik hardlopend terug, in de wetenschap dat we eerst nog over het Landgoed Dickninge moeten en langs de Havixhorst om de laatste verzorgingspost te bereiken. Ook nu is het parcours van de Elzinga Reest Run prachtig. We wandelen hier ook vaak. Echt genieten kan ik er helaas niet van, want ik verlang stiekem toch wel naar de 15-kilometerpost.

Vader ziet op het allerlaatse moment zijn zonen aan de kant van de weg zitten bij Het Vergulde Ros

Op de Schiphorsterweg krijg ik weer een hardloper in beeld. Heel langzaam kom ik dichterbij. We komen tegelijkertijd aan bij de verzorgingspost. Hij grist het bekertje uit de handen van de vrijwilliger en holt drinkend verder. Ik doe het rustiger aan, neem enkele aandachtige slokken fris water, zet het bekertje weer gewoon op de tafel en zie mijn tegenstander vijftig meter voorsprong nemen. 'Als ik ooit voor een pr wil gaan, moet het dus anders', bedenk ik me wanneer ik hem honderden meters verder voor de tweede keer voorbij loop. Een paar kilometer later komt de fietsbrug over de A28 en de Hoogeveense vaart in beeld. Dat is terrein waar ik dit jaar hard op heb getraind en dat is zowaar nog te merken ook. Ik pak een paar hardlopers die zichtbaar moeite hebben met dit 'vieze' klimmetje.

Over de bult heen is het nog drie kilometer, maar dat maakt allemaal niet meer uit. Ik ga mijn eerste officiële halve marathon gewoon uitlopen! Als ik terug in Meppel de atletiekbaan oploop en een eindsprint probeer in te zetten, blijk ik toch wel behoorlijk vermoeid te zijn. Met een grimas op het gezicht ren ik door de laatste bocht, maar met triomfantelijke armgebaren passeer ik de finish. Als ik hoor dat hoe snel ik de Elzinga Reest Run heb afgelegd, kan ik het nauwelijks geloven. Wow!

Video van de finish gemaakt door razende reporter Peter Nefkens