Onzichtbare Man stapje dichterbij

Wetenschappers zijn erin geslaagd om een materiaal te maken dat onzichtbaar is. Weliswaar slechts in beperkte mate, maar het is wellicht een doorbraak op weg naar het cloaken van mens en machine.

Wie kent ‘The Invisible Man’ uit de jaren zeventig nog? Deze populaire televisieserie met in de hoofdrol David McCallum ging over een wetenschapper die als test zichzelf onzichtbaar maakte. Natuurlijk waren er ‘boze kapers’ op de kust, en om te voorkomen dat het project in verkeerde handen kwam, vernietigde de Onzichtbare Man alle informatie. Het was zeker een nobele en onverschrokken daad, maar helaas ook enigszins ondoordacht. Met het vernietigen van zijn wetenschappelijke bevindingen ging namelijk ook de methode verloren om zichzelf weer zichtbaar te maken. Grappig waren de scènes waarin McCallum zijn rubberen masker van zich af trok en volledig onzichtbaar verder liep.

Het thema ‘onzichtbare mens’ keert regelmatig terug in films en tv-series. Soms gaat het om varianten van ‘The Invisible Man’, soms om een variatie die hele ruimteschepen voor mens en machine onzichtbaar maakt, het zogenaamde ‘cloaking’ uit de sciencefiction tv-serie ‘Star Trek The Next Generation’. Zoals wel vaker in deze sciencefictionserie is het ‘cloaken’ gebaseerd op theoretische mogelijkheden uit de natuurkunde. Het is namelijk in principe mogelijk om voorwerpen onzichtbaar te maken door handig gebruik te maken van de wetten der fysica.

En zoals onlangs bekend is geworden, is het tegenwoordig zelfs al iets meer dan een theorie: een Amerikaans team van wetenschappers van de Universiteit van California is er namelijk in geslaagd om voorwerpen van een zeer speciale oppervlaktestructuur te voorzien, die licht dat erop wordt gestraald op een zodanige manier afbuigt, dat er geen enkele lichtstraal terugkeert naar de waarnemer. En zonder licht dat wordt weerkaatst van een voorwerp, zijn onze ogen niet in staat om dit object te zien.

De materialen en structuren die de wetenschappers kunnen maken, werken nog slechts in een heel beperkt deel van het zichtbare licht. Dat betekent dat van alle mogelijke kleuren (lichtfrequenties) er bijvoorbeeld alleen een klein gedeelte van de ‘roden’ onzichtbaar gemaakt kunnen worden. Een voorwerp dat er normaal gesproken paars uit zou zien, mist met de nieuwe oppervlaktestructuur opeens een reeks van rode lichten en wordt daarmee blauwer van kleur.

Het ideaal van het ‘cloaken’ van mens en machine is dus nog een heel eind weg. Dit neemt niet weg dat het Amerikaanse leger zeer geïnteresseerd is in dit project en er inmiddels ook al een dikke vinger in de pap heeft. Strategiegeile legeraanvoerders worden ongetwijfeld heel gelukkig bij de gedachte aan een commando dat ongezien dood en verderf zaait onder de vijanden, maar ze moeten dus gelukkig nog even geduld hebben. Een onzichtbaar leger levert de huidige technologie namelijk nog niet op, hoogstens een groepje commando’s die er een tikkeltje raar gekleurd op staan. Misschien dat de vijand schrikt van deze verzameling ‘marsmannetjes’ die op hen afstormt, maar of dat voldoende is om de Amerikaanse legertop tevreden te stellen, kan met een gerust hart worden betwijfeld.

Maar het is ook niet zo moeilijk om te voorspellen dat de kennis over dit soort materialen steeds groter en groter wordt en misschien wordt het ooit wel mogelijk om dingen volledig onzichtbaar te maken. Toch maar eens die afleveringen van ‘The Invisible Man’ zien op te snorren. Kan ik wat trucjes te weten komen waarmee de onzichtbare Yankees de vijand te grazen gaan nemen. Hoe dan ook, de oude Engelstalige uitdrukking ‘You’ll Never Know What Hit You’ krijgt waarschijnlijk ooit nog een heel nieuwe betekenis…

Scroll Up

Pin It on Pinterest