Meppeler Bos

Op safari door Meppel

GO!

Meppel heeft best nog veel plekken waar je jezelf een beetje voor de gek kunt houden als hardloper. Met een beetje (veel) fantasie loop je er in eenzame bossen over single tracks naar onbekende bestemmingen.

Het werk is gedaan, het avondeten is nog ver weg en het lijf toont zich onrustig door gebrek aan beweging. Tijd voor hardlopen dus, alleen weet de hardloper niet zo goed wat het zoveelste rondje van huis uit moet gaan worden. Er komt een eind aan de varianten die je kunt verzinnen, bedenkt de hardloper in coronatijdperk somber. En hij kleedt zich desondanks om en gaat op pad richting Reestdal. En zoals wel vaker ontstaat al hardlopend een plan. Het trainingstechnische deel van dit loopje krijgt vorm door er een wisselduuurloop van te maken en het psychologische aspect wordt gesust met een poging zo veel mogelijk groen te pakken zien te krijgen onderweg.

Een van de mooiste stukken groen van Meppel is het zandpad dat door het Reestdal lichtjes naar de uitkijktoren slingert. De hardloper loopt daar erg graag hard, maar besluit een intiemer pad in te slaan. De groene route door Meppel start daarom op een single track door de uiterwaarden van de Reest, een paar honderd meter illusie van een avontuur door de natuur. Een illusie die in de natte seizoenen een echt avontuur is overigens, want dan ploegen de hardloopschoenen door een beste laag modder, of erger. De Reest tovert zich zo af en toe graag om in een meer…

Na de brug over de Reest volgen nog honderd meter over een zandvlakte. De illusie is dan al voorbij, maar achter het station langs is de hardloper snel genoeg bij het fietspad naar de Oosterboer. Door een erehaag van hoge bomen snelt hij naar het Ringpark. Daar kun je over een comfortabel fietspad verder lopen, maar het kan net iets avontuurlijker. Nou ja, pal langs de A32 loopt een brede strook gras en het avontuur bestaat hier uit het handig ontwijken van de hondendrollen die her en der op de loer liggen. De hardloper is zeer zeker niet de enige gebruiker van dit stukje groen in Meppel.

Helemaal aan het eind van de bezoedelde groenstrook slaat de safari na het spoortunneltje direct rechtsaf het Meppeler Bos in. Ook dit stuk groen is niet helemaal eenzaam, maar de hardloper weet dat ie op weg is naar een paar honderd meter vrij weinig gebruikte natuur in Meppel. Dat begint na een matig onderhouden brug over de Wold Aa en brengt de hardloper op een extra smalle single track met een hoog safari-gevoel. Zo vroeg in het seizoen gaat het nog wel, maar over een paar maanden moet je letterlijk de takken met de hand wegslaan om je een weg te banen, is de ervaring van eerdere ontmoetingen met dit paadje.

Tijd voor het tweede tunneltje, onder de provinciale weg naar Pesse door dit keer. De hardloopschoenen slaan direct rechtsaf, richting het ‘Gat van Blijdenstein’ oftewel Engelgaarde. Een mooie plas, helder en diep water, geliefd bij duikers, zwemmers, recreanten en hangjeugd. Als de plas gerond is, volgt een stukje herhaling van de route in omgekeerde richting. Terug bij het tunneltje valt de hardloper even stil. Recht voor hem ligt een stuk bos dat hij heel vaak links dan wel rechts heeft laten liggen. Zou daar nog een leuk paadje te vinden zijn?

Dit avontuur blijkt niet zo lang te duren. Al na een paar honderd meter stuit hij op een vage plas met aan de overkant een hoge muur met heel veel gaten erin. Nieuwsgierig drentelt hij er heen. Aan de andere zijde ziet hij een bord. Wellicht vertelt dat iets meer over deze muur, denkt de hardloper en hij zet zich weer in beweging. Het blijkt een waarschuwingsbord te zijn om de zwaluwen in deze muur niet te verstoren. Oeps, hopelijk per ongeluk niet iets verkeerds gedaan…

Na de lange klim over spoorlijn en snelweg voert een trap naar het groenste stuk Meppeler groen van de safari. Het bos is aan alle kanten ingeklemd door jachtige infrastructuur, en toch is hier het meest ‘oerwoudachtige’ deel van de route te vinden. Aan de noordkant slingert een steeds smaller wordend paadje naar een smoezelig poeltje. Een vogelliefhebber heeft er een waarnemingspost gebouwd van blauw landbouwplastic, compleet met geïmproviseerde afvalzak. De blik scheert langs het lentefrisse groen op zoek naar het vervolg van de route. Tevergeefs, dezelfde weg terug naar de trap dan maar.

De zuidelijke kant van het bos begint ook met een mooi slingerende single track door verre van fanatiek onderhouden bos. Het roept een sfeer op van hardlopen en wandelen door de heuvels van de Vogezen. Jammer dat het alweer zo snel voorbij is. Na het bruggetje over de Wold Aa verandert het bos in een park. Best druk bezocht ook, dus is het gedaan met de safarisfeer. Als de laatste meters groen onder de hardloopschoenen door schieten, bedenkt de sportieve Meppeler een zo groen mogelijke route naar huis. Die loopt via het Wilhelminapark langs De Reest naar het houtsnipperpad van Hesselingen. Er borrelen alweer nieuwe groene ideeën op, maar bijna zeventien kilometer is genoeg geweest voor vandaag. De douche en avondeten wachten.