Pietenconfrontatie

Inmiddels al bijna een traditie: pieten bij het sinterklaasfeest van De Reest. Eenmaal per jaar kruip ik in de huid van zo’n vrolijk, gek, tikkeltje baldadig en ook een beetje beangstigend, donker gekleurd persoontje.

De eerste keer ronduit gespannen, vandaag de dag redelijk relaxed, maar zeker niet op routine. Geloof het of niet, deze rol heeft zijn verantwoordelijkheden. Je wilt zeker niet degene zijn die iemand van zijn geloof doet vallen…

Onze mannen, bijna acht jaar alweer, beleven deze periode nog in rotsvast vertrouwen. Om hen heen horen ze de ontkenning. Die voor kennisgeving wordt aangenomen. Punt uit. Ons geloof in een goede afloop van een bezoek van de mannen aan het sinterklaasfeest is iets minder stevig. Er loopt daar immers een wel heel erg bekend persoon rond. Wat te doen? We besluiten het erop te wagen…

Het feest is al volop in gang als Piet opeens een lief mannetje ziet. Nu komt het erop aan. Onder de indruk loopt Tamas voor zijn doen uiterst behoedzaam mijn richting in. Ik begroet hem vriendelijk. Ik zie in zijn ogen dat hij iets door heeft, maar nog niet precies weet wat. Ik loop met hem naar de tribune, waar broer Josse ons opwacht. Als ik hen op de kijkverhoging vraag of ze pepernoten willen, zie ik in hun ogen het muntje vallen. ‘Jij bent papa’, is hun terechte conclusie.

De rest van de avond houden de ouders het spelletje nog vol. De mannen houden hun ontdekking vast. Op de terugweg bespreken ze het met Lidia. Josse en Tamas  vinden het allemaal heel logisch. ‘Papa had gewoon een pietenpak aan. Dat hebben wij toch ook wel eens’, luidt hun conclusie. Niets aan de hand dus. ‘Papa had wel heel goede schmink op’, is de opmerking waarmee de ‘Pietenconfrontatie’ definitief met een sisser afloopt.

PS: Met dank aan Janny Dekker voor deze fantastische foto. Ze heeft dit intense moment vastgelegd, een paar tellen van deze avond die ik me niet eens kan herinneren. Klasse!

Scroll Up

Pin It on Pinterest