Potatofields forever

Onze mannen kunnen een dag lang dingen creëren op laptop of papier. Of video’s over scheikunde en fossielen bekijken. Allemaal prima, maar een hele dag binnen betekent deze vakantie wel ’s avonds een activiteit naar keuze in de buitenlucht.

Op een neutraal grijzige dinsdagavond kiezen de mannen voor de fiets. Tamas stapt een stuk enthousiaster op de tweewieler dan Josse. Hij lijkt wat dat betreft behoorlijk op zijn al even onrustige vader. Beiden hebben iedere dag wel behoefte om te bewegen, bij Josse is dat een heel stuk minder.

Tamas vraagt of we dezelfde route nemen als vorige week. Zeker niet, vader houdt niet zo van steeds dezelfde rondjes ‘doen’. De fietsen zetten zich daarom in beweging richting De Wieden. De jongemannen kletsen luid en duidelijk van zich af. Voor zover de vader het kan volgen, gaat het over het bouwen van dingen met Minecraft, dat ze sinds kort weer opnieuw hebben ontdekt. Thuis zijn ze al weken druk bezig een eigen wereld te scheppen. Ze lieten een eiland met bijzondere natuur zien, maar ook een strak vormgegeven gebouw met allerlei geheime zaken erin. Het houdt ze letterlijk behoorlijk van de straat…

De aanloop naar De Wieden gaat door een landbouwgebiedje. Links van het drietal staat een aardappelveld in bloei. De witte bloemetjes zijn zichtbaar tot aan een bomenrij op de horizon. Tot zover het oog reikt dus, waar de vader ietwat overdreven een zich eeuwig uitstrekkend aardappelveld van maakt.

Na Wanneperveen tekenen twee smalle fietspaden een slingerende route langs weiden, meertjes, sloten, rietkragen en bosjes. Het mooiste gedeelte van onze fietstocht. De jongens zijn er stil van gevallen, of zijn ze misschien iets minder enthousiast over De Wieden dan hun vader? Hij weet het antwoord wel, maar hoopt in stilte dat er toch iets van onze fraaie ‘achtertuin’ is binnengekomen deze avond.

Scroll Up

Pin It on Pinterest