Racefiets in bevroren landschap

Vanuit de auto zag ik gisteren hier en daar goed ingepakte wielrenners het landschap doorklieven. Het weer was dan ook prachtig: koud, maar droog en voorzien van een zonnetje. Ik kreeg er ook zin in. Mijn besluit stond vast: als het droog zou zijn, moest er vandaag gefietst worden.

Half tien vanochtend. Uitgeslapen dank zij onze kinderen, die niet alleen heel goed zijn in wandelen, maar ook in ’s ochtends zichzelf bezighouden zonder ouders. Dank lieverds. Het is droog, maar nauwelijks. Een witte, koude nevel hangt over het land. Vochtig weer dus en dat versterkt de kou weer. Wat te doen? Fietsen, of toch maar even een intensief uurtje in het zwembad? Ik besluit de kou te gaan trotseren. Het doorslaggevende argument is dat het best bijzonder is om in januari al op de racefiets te zitten. Verheug me niet echt op de kou.

Goed ingepakt volgens het laagjessysteem stap ik op de racefiets het bevroren landschap in en kom er na een kilometer achter dat ik vergeten ben mijn hoofd en oren goed in te pakken. Honderd meter lang overweeg ik nog stoer om het erop te wagen. Gelukkig wint het gezonde verstand. Gewoon deze valse start accepteren en omkeren dus.

Voorzien van schaatsmus onder de wielerhelm ga ik herhaald van start. Besluit spontaan dat het een andere route moet worden. Over de Staphorster Grote Stouwe naar Zwartsluis en van daaruit weer terug naar Meppel via Belt Schutsloot, Blauwe Hand, Wanneperveen en Kiersche Wijde. De kou dringt enigszins door in mijn handschoenen, maar dat blijft draaglijk. De benen doen hun best en die zijn dus lekker warm. Het tempo vasthouden kost me net genoeg energie om ook de romp te verwarmen.

Helemaal onderaan mijn lijf zit het echte probleem. De tenen vinden dit ritje niet leuk. Echt niet. Het verwondert me niets. Overal ligt ijs op het water. In de buurt van Meppel maken de banden een knisperend geluid. Volgens mij bevriest de mist op het asfalt. Het is genoeg geweest. Met 38,43 kilometer op het digitale tellertje rijd ik het erf op. Binnen worden de tenen aan mijn rechter voet na een tijdje schreeuwend wakker. Doet best zeer. Onderweg geen wielrenner tegengekomen. Nee, je moet wel gek zijn om nu op de racefiets te stappen. Net zo gek als ik…

Scroll Up

Pin It on Pinterest