Raketten kijken

Vroeger was een encyclopedie een heel bezit. Machtig stond de rij van in leer gestoken samenballing van kennis in de boekenkast. Wie een vraag had, of er met een huisgenoot niet uitkwam, liep naar deze kennisbijbel en zocht het op. Mooi ritueel, en zeker ook een luxe, want niet iedereen kon zich een encyclopedie veroorloven. En het is met de komst van de cd, dvd en internet natuurlijk ook een uitstervende luxe.

Wie koopt er immers nog een dure papieren encyclopedie als er veel goedkopere en zelfs gratis alternatieven zijn? Al die digitale alternatieven hebben nog een groot voordeel: het is vele malen gemakkelijker én goedkoper om ze up-to-date te houden en de inhoud is in principe onbeperkt als er internet mee gemoeid is.

Bovendien kunnen op dit laatste medium sites als informatiebron dienen die er in eerste instantie niet voor zijn gemaakt. Zo had ik een tijdje gelden thuis een leuk gesprekje met de kinderen over raketten. Dat moesten we dan maar eens in het `echt` gaan zien op internet, vond moeders. Ik riep in mijn naïviteit nog `ga naar de NASA-website` maar dat is natuurlijk een vreselijk ouderwetse denkwijze. De oudste dochter surfde samen met mama naar YouTube en vond in een paar tellen duizenden filmpjes over raketten.

De eerste bleek direct een voltreffer: een waanzinnig mooie opname van de lancering van de Saturnus V, de ruim honderd meter hoge raket die de mannen op de maan bracht. De lancering was gefilmd vanaf het lanceerplatform en dus zagen we met z`n allen van heel dicht bij een monster van staal, vuur en rook vertrekken richting strakblauwe hemel. Eerst leek het een opname van de hel: enorme steekvlammen groeiden uit tot een inferno en vulden het beeldscherm, een vuurzee die plotseling werd verdreven door gitzwarte wolken die met enorme snelheid werden weggeslingerd, stukken lanceerplatform en grote brokken vervuild ijs vlogen in het rond, maar het kon de Saturnus niet deren. Tergend langzaam kwam ie van zijn plaats, om uiteindelijk als een dunne vuurpijl op te lossen in het blauwe einder. Ons in bewondering achterlatend. We hoefden dus niets meer uit te leggen over raketten, dat hadden onze bloedjes nu zelf kunnen zien.

PS: Het was overigens wel een NASA-film, dat dan weer wel…

Scroll Up

Pin It on Pinterest