RFID, deel II

Het lijkt maar niet te willen lukken met die RFID-chips. Eerst is er de claim van onderzoekers dat deze chips kankerverwekkend kunnen zijn, vervolgens doet onze eigen, oude en vertrouwde Consumentenbond er een schepje bovenop met een stevige waarschuwing.

Overigens betreft dit geen medische bezwaren, maar ethische. De bond heeft namelijk een onderzoek over RFID gehouden onder tweeduizend mensen en wat blijkt: de helft van de ondervraagden wil dat deze chip op producten ‘uitgaat’ als het product is gekocht. Dit om te voorkomen dat de chip gegevens blijft verzamelen, informatie die op ieder moment kan worden uitgelezen door ontvangers in het bedrijf waar de producten zijn gekocht. Maar ook door andere bedrijven waar de oorspronkelijke verkoper een deal mee heeft gesloten, of – voor de achterdochtige mensen onder ons – door ontvangers van minder betrouwbare lieden. Ook in minder negatieve scenario’s kunnen de wegen van de consument worden gevolgd en deze informatie kan weer worden gebruikt door bedrijven die ook producten willen slijten. Een droom voor marketeers, een nachtmerrie voor dat deel van de consumenten dat absoluut niet op dit soort ‘persoonlijke’ reclame zit te wachten.

En alsof dit nog niet verontrustend genoeg is, kan het ons zomaar gebeuren dat we zonder het te weten al zo’n chip in huis hebben. Er zit er bijvoorbeeld één in het nieuwe paspoort en identiteitsbewijs. Overal op internet en in de vakbladen duiken lovende verhalen op over de ongekende mogelijkheden van de RFID-chip, dus mogen we verwachten dat ze binnen afzienbare tijd in allerlei producten gaan opduiken.

Het is daarom niet zo verwonderlijk dat uit het onderzoek van de Consumentenbond blijkt dat tweederde van de geënquêteerden wil weten of er een RFID-chip in een product zit. Het lijkt mij een duidelijk signaal aan de leveranciers! Kijk, die chips leveren natuurlijk ook voordelen op: de voorraadadministratie van bedrijven wordt er bijvoorbeeld een stuk eenvoudiger door. En een klant hoeft bijvoorbeeld in de supermarkt niet langer zijn etenswaren uit het winkelwagentje te halen om ze af te rekenen. Een RFID-ontvanger heeft namelijk bij het passeren van de kassa allang alle informatie uit de chips in de etenswaren ontvangen. Allemaal kostenbesparende maatregelen en daar is iedereen blij mee, zeker als die besparingen ten goede komen aan de consument. Die RFID-chip komt er vermoedelijk wel, maar als we het onderzoek van de Consumentenbond mogen geloven, niet ten koste van alles. Mijn oplossing zou zijn: nuttige toepassingen zeker doen en verder de behoefte aan privacy onder een groot deel van de mensen respecteren. Simpel, toch?

Scroll Up

Pin It on Pinterest