Rustplaats

‘Zo, ik vertrek naar mijn tweede ploegendienst’, grap ik zo af en toe als ik het werk gedag zeg om de kinderen van school te plukken. Een grap met harde kern van waarheid. Drie kinderen in goede banen leiden, huishouden doen, koken, het lijkt thuis verdorie net op werken.

Deze middag had ik het voor elkaar, dacht ik. De kussen lagen op de schommelbank te wachten op een lichaam dat wel een halfuur rust kon gebruiken. Het lichaam kwam echter niet. Nou, het lijf heeft er een minuut gestrekt gelegen, maar toen gebeurde er weer iets dat mijn aandacht nodig had. Net te lang. Tijd om het eten te bereiden.

Geen rustmoment buiten dus. Gelukkig bleek mijn lief bij thuiskomst bereid de jongens naar bed te brengen. Ik plofte direct op mijn vaste rustplaats binnen. De bank. Een heerlijke bank. De twee kussen in de hoek maken het comfort helemaal af. De ogen vielen snel toe. Twintig minuten later was het gedaan. Uitgerust kon ik de rustplaats verlaten. Zowel lichamelijk als geestelijk hersteld.

Scroll Up

Pin It on Pinterest