Seizoensoprekking

Het begin van oktober markeert voor veel wielerfanaten het einde van het wegseizoen. Dat komt uiteraard voort uit praktische zaken zoals het korter worden van de dagen en het slechter en vooral natter en kouder worden van de weersomstandigheden. Maar het zijn slechts gemiddelden en het weer van de dag hoeft zich gelukkig niets aan te trekken van in de loop der jaren verzamelde statistische wetten. Als je dan nog geen alternatief hebt, dan ben je bereid ver te gaan om het maximum uit het wegseizoen te halen.

Vorige week was overigens helemaal niets van een naderend einde van het wegseizoen te merken, toen het zondag bijna als lente aanvoelde onderweg tijdens een stevige lus door De Wieden. Er stond nauwelijks wind, dus kon het tempo met relatief weinig inspanning lekker hoog gehouden worden. Geïnspireerd door mijn ode aan het Staphorsterveld, moest de rit daar beginnen. Het werd Dekkersland, een rechttoe rechtaan aanloop naar het dijkje dat zo mooi naar Zwartsluis kronkelt en in werkelijkheid gewoon de Staphorster Grote Stouwe heet. Zwartsluis door is fietstechnisch eigenlijk een bezoeking, want de fietsroute loopt kronkelend door de nauwe straten op de dijk. Het tempo zakt tot toeristisch niveau, maar toch kom ik er graag omdat met weinig moeite de sfeer van vroeger is op te roepen. Je hoort bijna de paardenhoeven over de kinderkopjes ratelen, karren vol vracht afvoerend die schepen van ver hebben aangevoerd. Het zijn precies de activiteiten die Meppel hebben groot gemaakt. Beide stadjes liggen niet voor niets aan dezelfde vaarroute.

De rit gaat vanuit Zwartsluis eerst onderlangs de dijk naar Vollenhove. Het uitzicht rechts op het achterland van zowel Zwartsluis als Belt-Schutsloot brengt me op een idee en bepaalt het verdere verloop van de rit. Bij Barsbeek rijd ik het gebied binnen en via de Woldweg en langs het kanaal bereik ik Belt-Schutloot. De fluisterbootjes en warme chocolademelk met slagroom of bokbiertje in De Waterlelie na afloop van een tochtje laat ik dit keer links liggen en ik stuur mijn fiets richting De Blauwe Hand. Beetje overmoedig geworden door het fantastische weer besluit ik naar Sint Jansklooster te gaan en van daaruit op de een of andere manier met een lus rechtsom weer terug te keren. Op de Leeuwte, een prachtige, landelijk kronkelende weg met hier en daar vals plat en uitzicht op de weidse natte landen van De Wieden, realiseer ik me dat ‘op de een of andere manier rechtsom terug naar Meppel’ een heel grote lus betekent, of een korte doorsteek met het pondje van Jonen. Wederom aan de onderkant van een dijk rijdend, de oude zeedijk naar Blokzijl dit keer, voel ik voor geen van beide opties. Even voor Blokzijl gaat de route daarom via een doorsteek naar de oude zeedijk en vandaar terug naar Vollenhove.

De route gaat verder door nederzettingen met prachtige namen als Kadoelen, Heetveld en Barsbeek, waar het eerste deel van de dag wordt herhaald. Dit keer sla ik bij De Blauwe Hand rechtsaf en via Wanneperveen gaat het binnendoor naar industrieterrein Oevers D. De brug over het Meppeler Diep wordt zoals altijd aangegrepen voor een laatste hartslag opjagende versnelling. Als ik rustig uitrijd naar huis, is het later dan gepland en dringt het tot me door dat het eigenlijk best fris is geworden. O ja, het is al half oktober…

Twee koeien aan het waterEen week later laat de zaterdag helemaal niets aan de verbeelding over: het is herfst en geen weer om te fietsen. Daar dacht ik echter anders over. Had mijn zinnen gezet op een stukje fietsen en dus moest het maar gebeuren ook. Dik ingepakt en met de hoop dat het niet al te hard zou gaan regenen, werd het een variant op de rit van de week ervoor. Vanuit Zwartsluis met de wind in de rug en de ketting op de grote molen rechtstreeks binnendoor naar Sint Jansklooster. In de verte zie ik een in zwart met geel tenue gestoken fietser, nog zo’n eenzame gek die van geen ophouden weet. We volgen dezelfde route en een paar minuten later passeer ik hem met een vrolijk ‘heu’. Ik stel me voor dat hij ongeveer hetzelfde denkt als ik vandaag: ‘Gelukkig, ik ben niet de enige fanatiekeling die vandaag zonodig op pad moet’.

Na Sint Jansklooster sla ik wederom de Leeuwte in, maar nu direct naar de oude zeedijk. De ketting blijft op het grote mes, ook op de stukjes vals plat op deze voor mij pas verworven ontdekking. Al zo vaak bij het bezoekerscentrum het vervolg van de weg gezien en benieuwd waar dat heen zou gaan. Nu weet ik het, en hoe! Even voor Blokzijl buig ik rechtsom terug en krijg direct de volle laag van de wind. Ik laat me echter niet kisten en schakel niet terug. Het kost me de nodige moeite, maar wat mij betreft hoort een beetje afzien absoluut bij de wielrennerij. Dit keer wél het pondje van Jonen genomen, dat op 1 november de reguliere dienst stopt tot april volgend jaar. De veerman stapt verkleumd uit zijn wachthokje. Hij behoort tot het rustige menstype en vertelt ietwat onderkoeld maar desondanks zichtbaar trots dat er dit jaar ruim dertigduizend mensen de oversteek hebben gemaakt. Gelijk hebben ze, want het is een mooi karakteristiek stuk Overijssel. Even later bereik ik Dwarsgracht en via de vaart waar ik begin dit jaar met min lief en onze dochter op de schaats de terugweg naar Wanneperveen inzette, snel ik naar Giethoorn. De sporadische spatten zijn inmiddels uitgegroeid tot een heuse regenbui en de wind lijkt er ook nog een schepje bovenop te hebben gegooid. Ik blijf de wielerbikkel uithangen en schakel ook nu niet op het binnenblad, maar de benen beginnen wel zeer te doen. Ik denk onderweg nog dat ik misschien iets te hard tekeer ben gegaan, maar in de loop van de dag blijkt die pijn ergens anders vandaan te komen: soort griepje. Balen!

Of mijn wegseizoen nu ten einde is? Ik ben bang dat ik met de laatste twee ritten het maximum aan ‘seizoensoprekking’ wel heb gehad. Gelukkig zijn er alternatieven, die zich wat mij betreft wel buiten moeten afspelen. Spinning schijnt bijzonder goed voor de conditie te zijn, maar ik wil gewoon zo veel mogelijk buiten zijn. Dus is het woord mountainbike al gevallen. Kijken of ik de buurman enthousiast kan krijgen om met mij de onverharde delen van onze omgeving te verkennen.

Scroll Up

Pin It on Pinterest