Slecht gevoel en toch een mooie eindtijd

GO!

De Meppel City Run komt behoorlijk kort na mijn marathon op de Ventoux. Ik heb daarom bedacht dat ik de 8 mijl kalm ga afwerken. Het moet vooral genieten worden. Eenmaal aan de start besluit ik er desondanks echt voor te gaan.

De weersvoorspellingen voor deze zondag is al de hele week somber en ook vandaag blijft het volgens Buienradar spannend. Als ik mijzelf naast mijn fietsende lief hardlopend warm draai, is daar helemaal niets van te merken. De zon schijnt en de witte wolken drijven in hele grote stukken blauwe hemel. Bij het verzamelpunt staan de eerste Koebergers al te wachten. Man, wat hebben de lopers uit de beginnersgroep toegeleefd naar vandaag. Ze gaan voor het eerst in hun hardloopbaan een echte 4 mijl doen en hebben er zin in!

Hun opgewonden stemming is mooi om te zien, maar het steekt ook wel een beetje. Sinds mijn avontuur op de Kale Berg is het echte hardloopgevoel nog niet terug. De afgelopen week gleden er al weer wat meer kilometers onder de hardloopschoenen door, maar het voelt allemaal wat doelloos. Een groot deel van het jaar heeft in het teken gestaan van 42 kilometers naar de top van de Mont Ventoux. Dat is volbracht, en nu?

De gedachten gaan even terug naar 31 augustus. Het weer was een stuk slechter dan vandaag en de marathon beslist zwaar in de benen, maar toch kwam ik redelijk fit over de finish. Zoals ook meestal met officiële wedstrijden, bedenk ik me. Blijkbaar geef ik me nooit helemaal tijdens evenementen. 'Weet je wat', besluit ik, 'ik ga vandaag eens een grens opzoeken. Wat kan mij het schelen. Marathon in de benen of niet, ik ga voor een mooie eindtijd op de 8 mijl.'

Op een gezonde manier opgefokt sta ik twintig minuten later met Dennis in het startvak. Verrassend hoe veel bekenden je nog tegenkomt. Het levert inwisselbare gesprekjes op, maar toch is het allemaal oprecht. Als het startschot klinkt, loop ik de eerste honderden meters nog met Dennis. Daarna nemen we afscheid. In de drukte en de luide aanmoedigingen van het publiek mis ik de eerste kilometermelding van Strava. Ik voel dat het tempo al direct behoorlijk hoog ligt. Dat is al een trendbreuk met eerder gelopen wedstrijden. De tweede kilometer kan ik net verstaan: die kilometer is in 4 minuten en 22 seconden afgelegd. Oei, denk ik, dat is wel erg voortvarend. Ga ik dit volhouden?

Twee kilometer later voelen de benen verontrustend leeg, maar blijkt het tempo wonderbaarlijk gelijkmatig te blijven. Ik houd het strakke tempo vol, maar het voelt niet zo. Weer een paar kilometer later voel ik steken in de zij. Bijna als in een reflex besteed ik meer aandacht aan de looptechniek en ebben de steken gelukkig redelijk snel weer weg. Het tempo blijft onveranderd hoog. Maar op de Ceintuurbaan verlang ik al naar het einde van het eerste rondje. Nee, echt lekker loop ik niet vandaag.

Als ik aan het eind van de eerste omloop rechtsaf de Kromme Elleboog in sla, zie ik onze jongens mijn kant op lopen. 'Hé mannen', roep ik enthousiast, 'jullie moeten snel terug naar de plek waar oma staat, want mamma en de rest gaan zo van start.' In de verte zie ik de wedstrijdlopers al keihard de Schuttevearstraat in vliegen. Als ik daar zelf ben aangekomen, beland ik middenin de snelste groep recreatieve 4 mijllopers. Ik laat me bewust even opnaaien en kijk even hoe goed ik nog met hen mee kan komen. Net niet helemaal, maar het trekt me wel door een dood punt heen. Alhoewel, een kilometer later krijg ik een licht misselijk gevoel. 'Wat nu weer', mompel ik geïrriteerd.

Afgeleid door de aanwezigheid van bekenden in het park, de paar slokjes water bij de verzorgingspost en voortgestuwd door de lekkere djembédreunen iets verderop gaat het verder. De Heerengracht blijkt opeens te zijn volgestroomd met publiek. Ik loop net iets nadrukkelijk hard door de toeschouwershaag en kan lachen om 'Robert de uitslover'. Voor de tweede keer op de Ceintuurbaan is deze bravoure over. De misselijkheid keert terug. Ik voel dat de maag zich zal omkeren als ik nu ook maar iets meer van mezelf vraag. Toch minder ik geen vaart. Dat is het rare van een wedstrijd, stoppen of bewust minder hard lopen is gewoon geen optie. De versnelling in de laatste kilometer zit er met dit gevoel in het lijf helaas niet in. Maar met een slecht gevoel toch een mooie netto eindtijd van 57 minuten en 31 seconden lopen is blijkbaar mogelijk. Maar: een minder snelle tijd en een lekker gevoel tijdens het hardlopen is toch echt vele malen prettiger!

Kort na mijn finish beëindigen 'de drie musketiers' Bertram, Rick en Joost hun 4 mijl. Iets later zie ik mijn lief met Klaas de finish over gaan. Lidia werpt zich in de hekken. Ook voor haar blijkt het motto vandaag 'slecht gevoel - mega goed gelopen'. En ook voor haar blijkt stoppen geen optie te zijn geweest. Wat is dat toch met wedstrijden? In groepjes druppelen de andere leden van de Koeberg looproep binnen. Ze worden enthousiast onthaald door de uitdampende Koebergers.

De Afterparty op het terras van café De Beurs blijkt voor herhaling vatbaar. 's Avonds zijn de ontberingen van de wedstrijd vergeten en plaats ik een foto van de warmingup op Facebook met het onderschrift 'Heerlijke middag gehad met de Koeberg loopgroep. Wat is er een hoop bereikt in een jaar tijd. Van een paar mensen tot een grote, gezellige en fanatieke groep hardlopers.'