Storm Dennis versus Robert

GO!

Hardloper zoekt bewust storm Dennis op met een lange duurloop door De Wieden. Dennis weet wel raad met dat brutale hardlopertje. De sporter moet dus hard werken, maar kan er minstens zo hard van genieten.

De afgelopen twee dagen stonden in het teken van een atb, die weliswaar niet van vader is, maar die ongebruikt aan de haak hing en daar wist hij wel raad mee. De eerste dag solo anderhalf uur de zandpaden in de buurt van huis opgezocht en zaterdag in gezelschap van de wel min of meer fitte zoon de blauwe atb-route van Havelte afgewerkt. Die volledig onbegaanbaar bleek te zijn, want ook in de bossen waar deze fraaie route door slingert, heeft het ‘laten-we-de-bossen-eens-flink-uitdunnen-virus’ in alle heftigheid toegeslagen. Het zal ongetwijfeld ergens goed voor zijn, maar het biedt een aanblik die bij mij bijna tranen in de ogen bezorgt.

Samen met Tamas ploeterend over de zuigende zandpaden langs het eerste gedeelte van de atb-route bedacht ik een plan om de volgende dag hardlopend maximaal te genieten van de storm Dennis. Een fraaie route van ruim 24 kilometer door De Wieden. Waarover ik al eerder heb hardgelopen, heb befietst met de mannen en zelfs met een Elliptigo wist af te ronden, maar met windkracht zes zou het ongetwijfeld weer een geheel nieuwe ervaring worden.

Het is zondagochtend en Dennis maakt alle beloften waar. Hij heeft ten eerste de verwarming behoorlijk hoog opgestookt. Tot recordhoogte zelfs, het was niet eerder zo warm op 16 februari, aldus het KNMI. Ik was gewaarschuwd, maar heb toch net een beste laag kleding te veel aan, anticiperend op beukende en afkoelende tegenwind. Die extra laag bungelt na twee kilometer om mijn middel. In de omgeving van de Kiersche Wijde zet Dennis de douche aan en laat hij zijn turbine een flinke tik sneller ronddraaien. Het hardlopende lijf koelt hier net iets te snel van af. Dus volgt weer een verkleedpartij, vergezeld van het besluit dat er het restant van de lange duurloop geen kledingwisselingen meer gaan volgen.

De boiler van Dennis blijkt weinig inhoud te hebben. Dat geldt niet voor zijn longen. Hij blaast met minimaal windkracht zes tegen mijn lijf aan, en zo af en toe zet de mannelijke storm een tandje bij en zorgt hij voor rukwinden die orkaanachtig aanvoelen. Het ontlokt me een enkele keer opgewonden kreten. Verder doorsta ik de geseling van Dennis met verve. Zelfs de wetenschap dat er nog zes kilometer pal tegen de wind in geslecht moet worden om Meppel te bereiken, deert me niet.

In Kolderveen besluit ik iets minder dapper dan een paar kilometer eerder het laatste stuk met tegenwind toch op te knippen in twee stukken. Op de Lambert van der Linde Albertszoonweg spookt het behoorlijk. De kaarsrechte weg lijkt daardoor nog ietsje langer te duren dan de naam die het stuk asfalt heeft meegekregen. Op de Matenweg blaast Dennis het lijf richting Nieuwe Meppelerweg, die net iets meer beschut blijkt te liggen als verwacht en dus een stuk eenvoudiger te ‘nemen’ is.

In betrekkelijke rust rollen de laatste kilometers door Meppel onder de blauwe pattas door. ‘Dennis versus Robert: 1 – 1’ doop ik deze lange duurloop op Strava. De titel klopt qua inspanning, maar een gevecht is het eigenlijk nooit geweest. Want ik geniet juist van dit onstuimige weer. Wat mij betreft mag het vaker stormen!