Zonnestralen weiland beutenaken zuid-limburg

Te weinig hardgelopen? Echt niet!

GO!

De voorpret van een korte vakantie in Zuid-Limburg concentreerde zich op hardlopen over de heuvels. De realiteit stak daar wat bleek tegen af. En dat was helemaal niet erg, want er valt daar nog zo veel meer te beleven.

Het is vroeg in de ochtend. Nog weinig mensen op straat, de toeristenbewegingen moeten nog op gang komen. Binnen is het frissig. Een blik op Buienradar is niet nodig om te zien dat het buiten nog wel wat kouder zal zijn. Een laagje extra aan dus. Het lijf maakt herhaald een serie bewegingen om een hemellichaam te groeten dat buiten nog niet zichtbaar is, vandaag misschien wel helemaal niet tevoorschijn zal komen. Het maakt niet zo veel uit, de Limburgse heuvels wachten en daar hebben lijf, leden en hardlooppersoontje zin in.

De afstand naar het Bovenste Bos is kort, maar asfalt en grindpad lopen wel al direct omhoog. Daarvoor ontbreekt nog even de zin. Gelukkig kun je vanaf het appartement ook richting Epen, het lijf lekker naar beneden laten storten. Halverwege lonkt een landweggetje dwars door de weilanden. Aan het eind daarvan lijkt het linksaf mooier, maar wordt het toch rechtsaf richting Epen. Die route leidt uiteindelijk naar het Onderste en Bovenste Bos, het hardloopdoel van vandaag.

Om het bos te bereiken, moet er stevig worden geklommen. Inmiddels is het lijf warm en klaar voor de uitdaging, denkt het hoofd. Halverwege een steile, rotsachtige landweg denken longen en beenspieren er helaas iets anders over. Maar het bos wordt bereikt, de start van een heuveltraining door de bossen die hun naam niet ontlenen aan hun hoogte, maar de geografische ligging. Afwisselend is een bijna te krappe typering voor het terrein. Brede bospaden, single tracks door dichte begroeiing, lange geleidelijke klimmen, korte steile, een bijna ravijnachtige laagte middenin, dan weer een landweg die bos en weilanden begrenst, wat is het fijn om hier hard te lopen, zeg!

Er staat vandaag ook nog een pittige mtb-route met de zonen op stapel, dus moest de training niet al te lang en inspannend worden. De ‘mislukking’ kan niet groter zijn. Met te veel hoogtemeters en meer kilometers dan verstandig in de benen wordt het appartement bereikt. Wat zou het, hardlopen in de Limburgse heuvels is heerlijk en smaakt naar meer.

Het zou er alleen niet van komen. Ook het mountainbiken smaakte naar meer en wandelen is echt de beste manier om een omgeving goed te ontdekken. Dat laatste was reeds lang bekend en in Zuid-Limburg nog eens op intense wijze bevestigd. Vier dagen in heuvelland en slechts één loopje doen is dus helemaal niet zo erg. Trouwens, die glooiende verheffingen blijven nog wel een tijdje op ons wachten.