Ter Land Ter Zee en In Gebakken Lucht

Iemand die zaterdag in de binnenstad van Meppel is geweest, kan het nauwelijks zijn ontgaan: de grootste familie van Nederland was in de stad voor opnames van Hoog en Droog, onderdeel van de roemruchte serie Te Land, ter Zee en in de Lucht. Het was gezellig druk rondom het water, zonder dat het dringen werd op de kades. Lekker weer ook, dus was het prettig niets doen aan de waterkant. En dat was helaas ook ongeveer wat er het grootste deel van de tijd gebeurde tijdens de opnames: niets.

Het werd aldus een aardig inkijkje in de manier waarop wij met z’n allen voor de gek worden gehouden op televisie. Niet dat ik daar enige illusies over had, maar toch. Het spektakel dat op tv binnen een uur aan de kijker voorbij schiet, lijkt in niets op het slaapverwekkende tafereel dat zich zaterdag urenlang uitrekte rondom de Stoombootkade. Toen onze jongens lastig werden, werd er dit keer door beide ouders ‘gevochten’ om wie er naar huis mocht, terwijl daar normaalgesproken in deze zin toch ‘moest’ zou hebben gestaan.

In de studio wordt alles zo gemonteerd dat het allemaal snel achter elkaar lijkt te zijn gegaan. Niets mis mee natuurlijk, niemand zit tenslotte op slaapverwekkende televisie te wachten, maar waarom werd er toch steeds een bandje met gejuich van het publiek keihard afgespeeld? Let wel: niet het publiek waar ik toe behoorde, maar een dolenthousiast publiek van onduidelijke origine. Ik vermoed dat dit onder het geluid wordt gezet van de opnames. Ja zeg, juichen en joelen kunnen wij Meppelers zelf ook wel, toch! Ik zag bij de Sluisbrug dat de mensen op de Stoombootkade en het parkje aan de achterkant van Schiev-es keurig netjes en gedwee enthousiast deden toen de regisseur daarom vroeg. Maar het geluid dat ze daarbij produceerden, viel de regisseur blijkbaar een beetje tegen. Dat moest dan maar vervangen of overstemd worden door ingeblikt gejuich uit de studio. Duh…

Toegegeven, het is slechts speculatie van mijn kant. Maar als mijn donkerbruine vermoeden waar blijkt te zijn, neemt wat mij betreft de mate van voor de gek houden irritante vormen aan. Te Land, ter Zee en in Gebakken Lucht, zeg maar. Wat is er straks nog over van ‘de waarheid’ die wij met z’n allen zaterdag rond de Stoombootkade hebben gezien? Monteren ze ook nog het geluid van een klingelende bel onder de opname van een van de eerste kandidaten die in moordtempo aan de overkant kwam maar die volgens mij en velen rondom mij de bel niet aan het rinkelen bracht. `Telt dat dan wel?`, hoorde ik uit diverse licht twijfelende kelen. En misschien gaan de beelden nog wel langs de computer om nog even stevig gebeeldmanupuleerd te worden. Wat hogere golven bij alweer een roemloos einde ergens tussen Stoombootkade en de Harm Smeengekade, nog een extra vervaarlijke zwieper erin gemonteerd om de spanning wat te verhogen, het voertuig iets langzamer maar even zeker fataal laten overhellen, ik noem maar wat. En natuurlijk zag het er zwart van de mensen. Op 2 juni (geloof ik) toch maar eens kijken wat ze ervan hebben gebakken, die leden van de grootste familie van Nederland.

Scroll Up

Pin It on Pinterest