Toch maar de akelei

Oud-collega Danieke van Baal is al een tijdje bezig met een mooi maar lastig project: ze neemt een jaar lang ieder dag een foto van de dag. Kan van alles zijn en er komt ook een breed scala aan onderwerpen langs. Denk niet dat dit makkelijk is, kan ik uit ervaring vertellen.

Ik heb vrijwel altijd een camera bij me (nou ja, meestal een iPhone) en houd de ogen open om bijzondere dingen vast te leggen, of gewone taferelen zodanig te fotograferen dat ze iets bijzonders krijgen. En soms lees ik iets en bedenk er de fotografische beelden bij. Het is echt leuk om zo met de omgeving bezig te zijn, maar als er de druk op staat dat er iedere dag iets geleverd moet worden, is dat toch echt een heel ander verhaal.

Hulde dus aan het lef van Danieke, al was ik vorige week iets minder blij met haar project toen daar plotseling een foto verscheen van witte akelei. Ai, laat dat nu net een onderwerp zijn waarover ik diezelfde week had besloten het op de digitale korrel te nemen. Onze bioloog in de dop Josse wees ons er een paar weken geleden namelijk op dat de akelei bijna uit de knop kwam. Het is een mooi bloempje, maar eigenlijk vooral vanwege het zelfverzekerde enthousiasme van zoonlief besloot ik dat de akelei gefotografeerd moest worden. Door de foto van Danieke heb ik toch maar even gewacht. Onze akelei is van een paarsblauw dat zich lastig laat vastleggen op de lichtgevoelige elektronica van mijn iPhone. Geeft niet, het blijft een mooie bloem.

Scroll Up

Pin It on Pinterest