Topcamping

Camping La Steniole lijkt in de folder een fijne plek om te genieten van de Vogezen. De tentenverzamelplaats ligt niet ver van de Vologne, een stroompje dat tussen Gerardmer en Granges een fraai dal heeft uitgeslepen.

De tekstschrijver van de website heeft zich uitgeleefd bij de omschrijving van de toegangsweg. ‘Vanuit Granges sur Vologne voert een bosweg naar La Steniole. Net als de kinderen zich beginnen af te vragen of het wel goed komt, rijdt u het bos uit en duikt de camping op.’ Oké, we zijn geïnteresseerd…

Als onze volgeladen auto een paar weken later rechtsaf de toegangsweg opdraait, blijkt het asfalt niet alleen door een bos te lopen, maar ook fors omhoog te gaan. De dieselaandrijving bromt zachtjes en blijft dat doen totdat we bij de camping zijn aangekomen. De tekstschrijver heeft niet overdreven, in tegendeel. Die klim maakt het nog mooier. Als ik mijn racefiets van de drager haal, steekt er wel een onrustige gedachte door mijn hoofd. Mijn ritjes eindigen dus allemaal met een klim. Hoe dan ook. Mm, heb ik daar wel zin in…

Als we in Gerardmer boodschappen gaan doen, blijkt La Steniole nog een verrassing in petto te hebben. Je moet eerst over een flinke bult heen om de afdaling naar Geradmer te kunnen maken. Als ik een rit in die richting wil beginnen, moet ik dus met koude benen een klimmetje maken. Nou ja, dat moet dan maar…

De dagen erna blijkt de camping erg leuk. Iedereen mag kampvuurtjes stoken en dat wordt door bijna alle tenthouders ook gedaan. Achter de camping ligt een donker bos met grote voorraad sprokkelhout. Ideale energiebron voor gretige vlammen. En kinderen. Ze beleven spannende avonturen tussen die dicht opeengepakte, hoge dennenbomen. Komen met emmers vol hout terug. ’s Avonds slaag ik gelukkig voor mijn stoere-vader-diploma, zij het maar net. Geen wrijvingsenergie van stokjes, maar een aansteker en een halve rol wc-papier vormen de basis voor het kampvuur.

Als ik na een paar dagen op de fiets stap voor het eerste tochtje, blijkt een kilometer na vertrek hoe verdomde stijl dat ‘bultje’ op weg naar Gerardmer eigenlijk is. Op de kaart zijn daar twee chevrons getekend en die staan voor 9 tot 13 procent stijging. Gezien mijn gekreun en gesteun op die helling zitten daar forse stukken van ruim over de tien procent tussen. Ik bespeur op dat moment nog bar weinig zin in de inspanning die daar bij hoort. Als ik me een paar kilometer later naar beneden kan laten storten, is alles weer vergeten. Het genieten is begonnen. De halve lus om het Lac de Gerardmer is prachtig en de klim naar de Col du Haut de la Cote is niet te moeilijk en scheert langs prachtige vergezichten.

Op de top denk ik in één lange afdaling naar La Bresse te kunnen vliegen, maar de weg blijkt helaas halverwege tegen een muur op te botsen. Een paar kilometer lang gaat het met ruim tien procent omhoog naar de Col de Grosse Pierre. Gelukkig vlakken de laatste kilometers lekker af en volgt daarna de beloning: met ruim vijftig kilometer per uur naar La Bresse. Lekkerrrrr! Langs de Moselotte gaat het heel geleidelijk naar de Col des Feignes, waar de klim naar de Col de La Schlucht begint met een korte afdaling. Waardoor de weg dus nog minder afstand heeft om die col te bereiken. Wederom met minimaal tien procent stijgingspercentage ploeter ik omhoog. Heb ik hier eigenlijk wel zin in? Ja en nee. Net onder de top stap ik even af voor een boterham. Je bent op vakantie, weet je nog…

De afdaling naar Xonrupt-Longmer is heerlijk. In Geradmer besluit ik door het dal van de Vologne naar de camping te fietsen. Oer-Hollands peddelend kom ik bij de toegangsweg naar La Steniole aan. De eerste honderden meters vallen nog mee, maar als ik het bos bereik, slaat de weg genadeloos toe. Ook hier zijn op de kaart twee chevrons getekend, zo blijkt later, en deze voelen aan als het maximale stijgingspercentage. Na een paar honderd meter roep ik tegen mezelf dat ik hier dus echt geen zin in heb. Ik stap af, maar ben daar weer zo pissig over dat ik bijna net zo hard naar boven loop als ik even daarvoor fietste. Hartslag blijft lekker tekeer gaan dus. Weer een paar honderd meter verder stop ik even om wat te drinken. Mijn eergevoel neemt het toch weer over en ik stap op de fiets. Weet de camping zowaar nog trappend te bereiken ook. La Steniole, inderdaad een topcamping. Letterlijk…

Scroll Up

Pin It on Pinterest