Tropenkolder

De dag voor Kerstmis. Alle zaakjes op orde, op één ding na: de wandeling die we onszelf eerder op de dag hebben beloofd. Of was ik degene die met mezelf een verzetje met ons allen had afgesproken? Hoe dan ook, met de eerste tekenen van de schemer al in de lucht stappen we op Steile Oever bij Ommen uit de auto. We weten wat ons te wachten staat, een mooie wandeling over en rond de Besthemerberg.

Bovenaan staat een uitkijktoren. Best een open ding, de wind giert er altijd stevig doorheen. Overal zie je openingen waar je doorheen kunt vallen, een wisse dood tegemoet. Dat je dan wel heel erg je best moet doen, doet er niet toe, sist de fantasie mij toe. De keren dat ik er met de kinderen omhoog ben gegaan, speelde ik de dappere, koele vader. En was ik heel blij dat ik weer beneden was.

Lidia is verstandiger. Die kent haar angsten in dit soort situaties en blijft gewoon beneden. Zo ook vandaag. En ik heb op deze grijze middag geen zin in de dappere-vader-act. Dus gaan ze alleen omhoog. En ontdekken Tamas, Umai en Josse ieder op verschillende hoogte hun grens. Heelhuids keren ze terug naar hun ouders. Allemaal een ervaring rijker.

Bij het Besthmenerven is het tijd voor eten, drinken en fotografie. Als ik later op Instagram de foto terugzie, lijken de dennenbomen in de verte wel palmbomen. Te veel fantasie of een gevalletje tropenkolder in de winter? Oordeel zelf…

Scroll Up

Pin It on Pinterest