Tuin der Lusten

De uitdrukking ‘Kijk mam, zonder handjes’ kreeg er gisteren een kleine variant bij tijdens de voorstelling ‘Tuin der Lusten’ in de kasteeltuinen van Huis Verwolde in Laren. Prachtige omgeving, prachtige voorstelling ook.

Als opwarmertje had het gezelschap enkele installaties opgesteld. Viel een beetje tegen, maar dat is vooral de vergelijking die mijn lief kon maken met de editie van vorig jaar. De schommel met lege stoeltjes is best aardig. Leuk effect. ‘Kijk mam, zonder lijfje’, doop ik deze installatie.

Grappig aan de foto is de fotografe rechts in de achtergrond. Die liep daar rond met de arendsblik van de kenner en schoot  met dure camera doelgericht op alles wat ze de moeite waard vond. Ik schat in dat ze met minimaal enig dedain heeft gekeken naar een toeschouwer die met een mobieltje een scène tracht vast te leggen. Toen ik de foto nam, heb ik haar niet in beeld gehad. Toch leuk dat ze erop staat.

De hoofdact was prachtig. De acteurs schiepen mooie beelden, bleken bewegingskunstenaars, zetten overtuigend het verhaal neer en boeiden van begin tot eind. Helemaal intrigerend was de muziek die de derde acteur tevoorschijn toverde. Aanrakingen van het decorstuk, drumstel, draden, snoeren, metalen schalen, telefoon, fietsbel, ja zo’n beetje alles dat op het podium aanwezig was, wist hij in zijn mengpaneel om te vormen tot de meest bizarre geluiden. Genieten voor een geluidsfreak als ik. Het leidde regelmatig af van de voorstelling. Dat kan niet de bedoeling zijn geweest. Ach, voor mij vormden die rare klanken juist de slagroom op een toch al lekkere taart.

Scroll Up

Pin It on Pinterest