Van fysiotherapeut naar nieuwe uitdaging

GO!

Rugklachten na de beklimming van de Ventoux brengen me naar een fysiotherapeut. Maar ze brengen me via fanatiek en frequent wandelen uiteindelijk ook tot het hardlopen en een mooie droom: hardlopend de Kale Berg bedwingen.

Het is de eerste dag van het jaar. Die zoals altijd voelt als de tweede, want het hoofd vond vandaag pas tegen een uur of vijf het kussen. Inmiddels is het avond en donker. Ik ben weer in Meppel, terug van het traditionele samenzijn met de familie van mijn lief. Die dit jaar zelf achterbleef in Meppel om lekker bij te komen van de inspanningen van Oud & Nieuw. Ik voel me opvallend fit, heb zin in buitenlucht en besluit een flinke wandeling te maken.

De wandeling zelf is niet veel bijzonders: een soort van ruime lus om het centrum van Meppel heen. Onderweg dwalen de gedachten af naar het jaar dat is afgesloten. Een letterlijk hoogtepunt was de beklimming van de Mont Ventoux op de racefiets in september. In drie dagen stond ik vijf keer boven. Prachtige en inspirerende dagen beleefd met alle andere mensen die wandelend, hardlopend en fietsend de Kale Berg beklommen voor Groot verzet tegen kanker.

Het besluit om ook dit jaar te gaan, was al in Frankrijk genomen. Het zou een spectaculaire monsterfietstocht worden van Meppel naar de Ventoux. Helaas voor mij kreeg ik kort na terugkomst van de laatste editie weer flinke rugklachten. Ik moest het avontuur noodgedwongen laten schieten. In plaats daarvan volgde een reeks bezoeken aan de fysiotherapeut. De rug herstelde zich gelukkig redelijk snel. Zwemmen deed ik al, dus vroeg ik welke beweging nog meer goed was voor de rug. Mijn fysiotherapeut adviseerde me te gaan wandelen. Een fijne raad, want wandelen doe ik graag.

Nieuwjaarswandeling 2016

Met een verdwaalde knal van vuurwerk ben ik weer terug in het nieuwe jaar. De Ceintuurbaan is overdag behoorlijk druk, maar biedt op nieuwjaarsavond alle ruimte voor een baas met hond, een stelletje dat zichzelf uitlaat en af en toe een auto. Een paar weken geleden wandelde ik hier ook en draaiden twee hardloopsters druk pratend iets voor me de stoep van de Ceintuurbaan op. Erg hard liepen ze niet, want ik kon ze wandelend bijna bijhouden. Ik moest een beetje om mezelf glimlachen, want mijn wandelen was in een paar maanden tijd langzaam maar zeker in een sport veranderd. De telefoon ging de laatste weken altijd mee, want dan kon Strava bijhouden hoeveel kilometers er afgelegd waren, en ook in welk tempo.

Net vóór de brug bij de brandweerkazerne buig ik terug naar het centrum. Ik loop lekker stevig door. Net als andere keren roept het een drang op om te gaan hardlopen. Wat tot mijn verbazing best wel zou kunnen met mijn zwakke rug, aldus de fysiotherapeut. Als ik maar niet te grote passen maak, vallen de klappen van het neerkomen ook wel mee en wordt de rug dus ook niet te veel belast, is zijn overtuiging. Ik laat me graag overtuigen en droom inmiddels van een nieuwe sport: hardlopen. Zal ik? Kan ik? Zal het goed gaan? Ik weet het niet. Maar ik wil eigenlijk wel. En er is een nieuwe uitdaging opgeborreld: hardlopend de Mont Ventoux op. Zal ik? Kan ik? Het zou wel een te gekke compensatie zijn voor het verlies van de monstertocht!