Ventoux – Bert Wagendorp

Bart Hoffman is misdaadjournalist bij een landelijk dagblad. Hij is vijftig en wil met zijn beste vrienden terug naar een belangrijke plek in hun leven: de Ventoux. Eén van hen, de dichter Peter Seegers, gaat deze reünie niet meemaken, want die is er op 25 juni 1982 overleden.

Na het tragische ongeval van Peter is de vriendenclub er nooit meer geweest, en heeft de tijd hen uiteen geslagen. Maar het verhaal is nog niet af en dat onbestemde gevoel vormt de motor achter Bart’s pogingen zijn vrienden weer bij elkaar te krijgen voor een herbeklimming van de Ventoux.

Het is op zijn zachts gezegd een bont gezelschap dat Bart probeert te verzamelen. André heeft net een loopbaan als cokedealer voor ‘de betere kringen’ beëindigd, Joost is weliswaar een gevierd wetenschapper, maar wordt nu beschuldigd van plagiaat, de Achterhoekse Surinamer David runt een reisbureau voor avontuurlijke vakanties, en dan is er nog Laura, de spil waar de vriendenkring ooit om draaide. De muze van Peter is na zijn dood spoorloos verdwenen en blijkt nu toneelregisseur te zijn in Arezzo.

Bart is de verteller van het boek en doet dat in de ik-vorm. Dat werkt bijzonder goed, want de lezer wordt onmiddellijk het verhaal in getrokken. Het is voor een belangrijk deel een geschiedenis. Bart vult het verhaal met korte, rake zinnen zonder opsmuk en ook dat werkt goed. De lezer wordt niet afgeleid door al te opvallend taalgebruik, zodat de sfeer van het ontstaan van een hechte vriendenclub zich des te beter ontrolt. Vier Achterhoekse jongens leven hun leven als op een dag Laura komt ‘aanwaaien’ en ook blijft hangen. Knap, vlot en toch onbereikbaar. Iets later drijft Peter hun leven binnen, een schipperszoon op een drijvend bordeel en bovendien veelbelovend dichter. Natuurlijk krijgen Laura en Peter elkaar, maar wel met genoeg spanning eromheen dat je het als lezer accepteert.

De schrijfstijl laat ruimte open voor associaties. In mijn geval las ik het verhaal in de sfeer van een tijdloze zomer. Die zoals gezegd wreed aan zijn einde komt wanneer Peter zich in de afdaling van de Ventoux met letterlijke doodsverachting de diepte in stort. Zijn einde is het einde van een vriendenclub, maar niet het einde van het verhaal. Waarom deed Bart zo? Wat speelde zich heel dichtbij maar evengoed buiten het zicht van Joost, Bart, André en David af tussen Laura en Peter? De vrienden krijgen antwoorden op deze vragen, maar niet zonder slag of stoot…

In interviews stelt Bert Wagendorp dat Ventoux geen boek over wielrennen is en ook niet over de Kale Berg. Dat klopt, al zitten er voor wielrenners wel veel herkenbare zaken in. En de hallucinaties van Bart tijdens de beklimming van de Galibier nodigen uit tot een paar keer herlezen. De stilte die Bart ervaart in de hoogste regionen van deze berg zijn zo herkenbaar dat ze een fysieke reactie oproepen. Het zijn dit soort details die van ‘Ventoux’ een heerlijk boek maken. De kaft eindigt achterop met de vraag ‘of er iets in het leven wel eens goed afloopt’. Wagendorp levert op meeslepende wijze het bewijs af dat een mooi einde een reeële optie is.

Ventoux - Bert Wagendorp
Scroll Up

Pin It on Pinterest