Verrassing op halve marathon Zwolle

GO!

Een voorbereiding die het lot tart, warm weer en een parcours dat de vele hardlopers hier en daar nauwelijks aankan, zijn de belangrijkste ingrediënten van de Halve marathon Zwolle. Het levert een onverwacht lekker hardloopbrouwsel op...

Een dag na de prachtige Kolonieloop in de omgeving van Frederiksoord ploft de bevestiging in de mailbox: je kunt meedoen met ons Enexis bedrijfsteam aan de Halve marathon Zwolle. Eenigszins hyper stuur ik Marc een berichtje terug om hem te danken. Wat een mooi vooruitzicht, zaterdag met een flink aantal mensen door de binnenstad van Zwolle hardlopen!

De voorbereiding is natuurlijk verre van ideaal. Ik heb niet specifiek getraind voor een halve marathon en heb maandag nog een trail van vijtien kilometer afgelegd. Daar volgde een drukke week met werkstress op, die gisteren 'even' gedereguleerd moest worden met een loopje van dertien kilometer. Voelde me na afloop een heel stuk beter, en nu maar hopen dat deze training straks niet al te voelbaar zal zijn.

Er lopen vandaag best veel mensen van de Koeberg loopgroep, alleen doen we dat nogal versnipperd. Een aantal doet de 4 mijl, weer anderen doen individueel mee aan de halve marathon en er is een groepje dat meeloopt in het team van Enexis. Het is gezellig, maar het groepsgevoel had dus nog stukken groter kunnen zijn. Dat gaan we volgende jaar beter aanpakken. Als er een volgend jaar komt natuurlijk, misschien bevalt de halve marathon Zwolle wel helemaal niet, bedenk ik me.

De wedstijd gaat pas 's avonds van start en eindigt voor veel lopers in de schemer. Toch is het nog behoorlijk warm en daar houd ik niet zo van. Verder is de starttijd ook weer zo 'onhandig' dat ik niet zo goed wist hoe het nuttigen van de maaltijden aan te pakken. Maar goed, we staan in het startvak, de stemming is opgetogen, het weer is fantastisch en we voelen de gezonde spanning van duizenden hardlopers om ons heen. Niet zeuren maar poetsen dus!

Samen met Koeberger Marc van Enexis loop ik de eerste kilometers naar de binnenstad van Zwolle. In de spoortunnel is het druk. Een beetje zoals de IJtunnel tijdens de Dam tot Damloop stel ik me voor. Het gaat me net iets te langzaam. Ik kijk Marc aan om aan te geven dat ik ga inhalen. Als ik tien meter verder doorkrijg dat hij me niet volgt, kijk ik om me heen. Ik zie hem nergens meer en ik baal. Een scheiding zonder afscheid voelt niet goed. Ik hoop maar dat hij weet dat ik hem onbedoeld ben kwijtgeraakt.

Als ik alleen loop, probeer ik meestal door het deelnemersveld heen naar voren te lopen. Dat valt hier in de binnenstad van Zwolle niet mee. Het is wel erg dringen geblazen hier en daar. Als ik het centrum verlaat en langs de Singel de ruimte krijg, gaat het gas erop. Alhoewel, ik heb last van de warmte, mijn mond voelt nu al te droog aan en iets later krijg ik ook al steken in de zij. Op driekwart van de eerste ronde twijfel ik zelfs of ik de halve marathon ga volbrengen. Ik besluit de ambities voor een mooie tijd maar op te geven en vooral proberen te genieten van alles dat zich om ons heen afspeelt. En dat is nogal wat: dikke rijen publiek in de binnenstad, veel muziek langs de kant, aanmoedigingen van mensen en de wedstrijdlopers die langs ons heen zoeven. Wat een sfeertje is dit, zeg!

Ergens in de tweede ronde geschiedt zowaar het wonder. Het protesterende lijf zwijgt, het vaker drinken dan normaal heeft geholpen en ik merk dat het tempo al heel lang mooi constant is. Ik kan moeilijk inschatten hoe snel ik loop, maar een dramatisch slechte tijd gaat het vanavond zeker niet worden, redeneer ik toch enigszins opgelucht. De tweede helft van de laatste ronde is zwaar en ik ben blij dat ik voor de vierde keer de binnenstad inloop. Als ik over de finish mijn eindttijd zie, kan ik het bijna niet geloven: 1 uur en 39 minuten, even snel als de Reest Halve marathon van vorig jaar. Hoe is het mogelijk? Hardlopen blijft een mysterie...

Route Halve Marathon Zwolle