Virtuele realiteit

Afgelopen zaterdag doorgebracht langs het circuit van Assen. Bij de grote wedstrijden zoals de TT en de Superbikes staan daar al sinds jaar en dag enorme videoschermen waarop het verloop van de wedstrijd is te zien.

Erg prettig, want als je de helden langs ziet scheuren en elkaar het leven sportief gezien zuur ziet maken, wil je natuurlijk ook zien of jouw held erin is geslaagd de voorganger te passeren met een gewaagde uitremmanoeuvre of door een lijn te volgen die iedereen voor onmogelijk hield, inclusief zijn rivaal, maar die toch mogelijk bleek. En hoe jammer ook, je wilt ook zien hoe zijn wedstrijd een jammerlijk en roemloos einde vond in de grindbak als die creatieve lijn bij nader inzien inderdaad onmogelijk bleek…

In de jaren zeventig en tachtig was het Circuit van Assen een flink stuk langer en de motoren een stukje minder snel. Het duurde dus best lang eer het peloton weer langskwam. Videomuren kenden we toen nog niet, dus moesten we ons vermaken met het commentaar dat uit de krakkemikkig opgehangen en al even rammelend geluid uitbrakende luidsprekers. Maar wat was het spannend om op het talud gezeten dit `radioverslag` te volgen. De helden kwamen toen ook nog uit Nederland en op de momenten dat Boet, Jack, Wil, Egbert & Bernhard en later ook Henk prachtige staaltjes motorrijden vertoonden en de stem van de commentator ongekende crescendo`s beleefde, zat iedereen langs de baan helemaal `in` de wedstrijd en duurde het ook nooit lang eer de motoren weer langs flitsten. En als het allemaal wat minder spannend was, en die races waren er natuurlijk ook, zorgde een deel van het publiek wel voor vermaak…

Ik ben hoe dan ook wel blij met die schermen, maar er is toch iets raars mee aan de hand. Steeds maar weer bekruipt mij de gedachte dat ik weliswaar langs de baan zit waar `het` allemaal gebeurt, maar desondanks gewoon televisie zit te kijken. Alhoewel ik er dus middenin zit, de geluiden kan horen, de raceolie kan ruiken en het grint zie opspatten als een coureur een fatale fout maakt, verdwijnt die realiteit weer als mijn blik zich op de videomuur richt wanneer de coureurs uit het zicht verdwijnen. Het is een curieuze mix van werkelijkheid en de virtuele wereld van televisie, ook al is daarop in dit geval slechts te zien wat werkelijk gebeurt.

Ook dit weekend tijdens de TT was het weer zo. Ik zat met een maat net om het hoekje van De Bult, een prachtige plek waar je de coureurs door het Mandeveen en de Duikersloot en aan de overkant langs het Meeuwenmeer, Hoge Heide en Ramshoek bijna de bocht kunt zien omgaan richting de Geert Timmer. Als je helemaal bovenaan het talud zit, kun je ze ook nog vanuit de Ruskenhoek en Stekkenwal zien aankomen. Die laatste mogelijkheid hadden wij zaterdag niet, maar dat gaf niet want we konden toch alles op de videoschermen volgen. Dus zag ik de motoren op tv aanstormen in de Stekkenwal, hoorde hoe het geluid van de realiteit zich mengde met de beelden op het videoscherm en op het moment dat de motoren bij De Bult de hoek om gingen, sprong mijn blik razendsnel van videomuur naar de bocht om de coureurs de bocht uit te zien snellen en langs ons heen te zien scheren, bijna alsof ze uit het beeldscherm de baan op waren geschoten.

En voor de cynici onder ons: nee, het waren geen saaie races met meer dan voldoende tijd om eens lekker te filosoferen, in tegendeel. En toch krijg ik vaak dit rare gevoel van virtuele realiteit op het Circuit van Assen. Ben benieuwd of hier meer mensen `last` van hebben…

Scroll Up

Pin It on Pinterest