Vroeg uit de veren

Na een dag zonder hardlopen, maar wel goed gevuld met taken en taakjes in en rondom het huis, ging ik gisteren moe maar voldaan naar bed met de wens eens lekker uit te slapen morgen. Het lijf besloot vanochtend vroeg anders.

Hoe weinig slaap kan een mens hebben? Dit exemplaar functioneert redelijk goed met een teleurstellend gering aantal slaapuren. Echt uitslapen zit er bijna nooit meer in, en vandaag is het helemaal mislukt. Het besluit is daarom ondanks enige tegenzin tegen opstaan snel gemaakt: deze brok onrust gaat vroeg uit de veren voor een training.

Een kop koffie en een schaal met yoghurt, appel, rozijnen, wat cornflakes en moerbeibessen later kan de training beginnen. Even een paar kilometer inlopen en dan een kilometer op marathontempo, gevolgd door een kilometer 30 seconden daarboven, weer een kilometer op marathontempo, enzovoort. Het hardloopbeest blijkt op deze wisseltempoloop lastig te temmen. De tempokilometers gaan als vanzelf te snel, en de herstelkilometers daardoor ook. Dit lijkt meer op een training voor een halve marathon, in plaats van de complete afstand die half oktober in Eindhoven afgelegd moet worden.

Na een aantal kilometer geforceerd afremmen, besluit ik het hardloopbeest maar gewoon los te laten. De training krijgt later daarom de naam ‘intensieve wisseltempoloop’. Pittig was het zeker, constateer ik als ik het huis weer binnen sluip. Nog geen tekenen van leven hier. Als ik in de keuken wat rekoefeningen doe en mijn training op Strava zet, valt mijn oog op het spel van licht en schaduw dat op mijn hardloopschoenen valt. Voor de foto heb ik even het mooiste plekje opgezocht.

Scroll Up

Pin It on Pinterest