Waddenzee

Het mooiste aan de Waddeneilanden is dat je ernaartoe moet varen. Direct aan boord begint de vakantie daardoor al. Lidia, Umai en ik weten dat al. De jongens echter niet. Josse blijkt in Harlingen behoorlijk onder de indruk. Stil staat hij in de rij. Die stilte wordt ruimschoots gecompenseerd door Tamas. Ook onder de indruk dus. Hij uit het alleen iets anders.

De mannen genieten op het dek. Wij ook. Aan de ene kant wil je zo snel mogelijk aan de overkant zijn, anderzijds is het heerlijk om je minimaal anderhalf uur te moeten overgeven aan de overtocht. Het versterkt het gevoel naar een verre plek te gaan. Tamas pikt dit ook op. ‘We zijn weer terug in Nederland’, zijn de woorden die hij een krappe week later bij onze terugkeer in Harlingen zal gebruiken. Ik kan het eilandgevoel niet treffender verwoorden.

Dat het weer altijd een stuk beter is op de eilanden, is een rotsvaste overtuiging. Er is wel enig statistisch bewijs voor, maar zeker weten doe ik het niet. Feit is dat Vlieland deze reputatie op zondag 14 augustus helemaal waarmaakt. Terwijl de rest van het land onder één grote hoosbui ligt en schoonmoeder ongerust belt met de vraag of we niet zijn weggespoeld, is de zon hier al in de ochtend doorgebroken. Goed weertje voor een eerste verkenningstocht.

In de haven van Oost-Vlieland nemen we een lange pauze. De mannen zijn op oesterjacht in de drooggevallen wadden. Mijn blik valt over het lijnenspel van de kust en zijn verhoogde schaduw, de dijk. In de verte onderbreken de masten van opzettelijke gestrande jachten de horizon. De schitteringen in het water geven het een onwerkelijke sfeer. Maar we zijn hier echt. Dit is Vlieland, eiland in de Waddenzee. Honderd procent buitenland.

Scroll Up

Pin It on Pinterest