Watergolf

Gisteren voor het eerst in tijden een heel uur zwemtraining afgewerkt. Het werd pijnlijk duidelijk dat ik heel wat grammen spierweefsel ben kwijtgeraakt en dat mijn longen vergeten zijn hoe ze voldoende lucht moeten rondpompen voor deze bezigheid. Ik moest samen met de andere zwemmers lachen om mijn diepe gehijg. Mijn luidruchtig bewijs van zwemmend onvermogen kon me namelijk niets schelen. Ik zwom weer. Een uur lang. Heerlijk.

Op de fiets naar huis genoot ik van het weldadige gevoel dat huishield in mijn lijf. Ik was al bijna vergeten hoeveel spieren bezig zijn om een lichaam zwemmend te verplaatsen. Het rozige gevoel over mijn hele lichaam hield me de rest van de avond in de bank gedrukt. De angst voor spierpijn bleek vanochtend ongegrond. Verrassend.

Zwemmen kan iedereen, denken we allemaal, maar dat is natuurlijk helemaal niet zo. De trainer had direct door dat ik weinig zwemtechniek in huis heb. Hij beloofde me ‘er af en toe wat techniek doorheen te gooien’. Mooi. De eerste tips heb inmiddels gekregen. Die moeten ervoor zorgen dat ik zo gestroomlijnd mogelijk door het water glijd. Hieraan denkend borrelde opeens een foto bij me omhoog van Umai die afzwemt voor diploma c. Onder water lijkt ze zelf wel een watergolf te zijn geworden. Hoe gestroomlijnd kun je zijn?

Scroll Up

Pin It on Pinterest