Weerzien met Posbank

Het is heel goed mogelijk om vanuit Meppel naar de Archemerberg en de Lemelerberg te fietsen en weer terug. Het is ook goed te doen om de auto in Dalfsen neer te zetten om na een aanfietsroute diezelfde bergen te beklimmen, verder te fietsen over de Hellendoornse Berg en de Holterberg en op de terugweg naar Dalfsen de Luttenberg mee te pakken. Het is natuurlijk een koud kunstje om gemotoriseerd naar Nijverdal te gaan en daar op de fiets heerlijk rond te toeren op de Holterberg.

Als we dan toch aan het mijmeren zijn: vanuit Holten is het niet eens zo ver meer naar de Posbank. Het is dus mogelijk om een tocht te maken die vanuit Nijverdal naar de Posbank voert en weer terug. Reken op minimaal 150 km. Zwaar, maar te doen. Nog mooier is om alle hiervoor genoemde bergen aan elkaar te rijgen in één tocht. Het klinkt misschien raar om vanuit Meppel naar de Posbank te rijden, maar het is ‘slechts’ 140 km. Echt stoer zou zijn om dan ook nog terug te rijden. Dat was ik dus niet. Het toetje van deze onderneming bestond namelijk uit een wandeling met het gezin over de Posbank, een arrangement waartoe vanzelfsprekend een geheel verzorgde terugreis per auto behoorde.

Het weer blijkt ‘s ochtends ideaal om te fietsen. Geen verzengende zon aan de hemel, maar een grijs wolkendek waar de zon af en te door heen prikt. Niet te koud, niet te warm. Perfect voor een lange tocht, minder goed voor het bescheiden cameraatje in mijn trouwe reisgenoot, de iPhone. Het plan is om alle bergen onderweg te fotograferen. Op het kleine schermpje van de iPhone zie ik steeds een egaal grijswitte hemel en een donker dichtgesmeerd onderwerp. Ik blijf fotograferen, maar echt gerust ben ik er niet op. Eenmaal thuis bleek er nog wel wat van te maken zijn, gelukkig.

Evenmin ideaal is de batterijduur van de telefoon. Ik durf het daarom niet aan om de coördinaten van de hele route te laten vastleggen door EveryTrail, dan zit ik geheid vroegtijdig zonder communicatiemiddel. Met de Archemerberg, Lemelerberg, Luttenberg, Hellendoornse Berg, Noetselerberg en twee maal de Holterberg achter de rug blijkt meer dan de helft van de accu inderdaad al leeg. Met nog zo’n 50 tot 60 kilometer voor de boeg besluit ik het vastleggen van de route hier te staken. Helemaal lekker zit het me niet, zeker omdat de weg van Holten naar de Posbank door een prachtig landschap slingert. Binnenkort toch maar eens verdiepen in manieren om onderweg de iPhone veel langer te kunnen blijven gebruiken.

Als die levensverlengende technologie bestaat en is aangeschaft, dan ga ik deze rit zeker nog eens overdoen. Het bekende stuk van Meppel naar Holten bevat namelijk nog een paar molshopen met de naam ‘Berg’ erin waar de fiets ook nog overheen moet. Het slotstuk van de rit is bovendien ook erg mooi. De weg slingert zich vanaf Holten via Laren, Almen, Vorden, Wichmond en Baak met luie bochten door een ogenschijnlijk eeuwenoud landschap naar Steenderen. Daar heeft het afwisselende palet van weilanden, bossen, voorzichtige glooiingen en sporadisch rondgestrooide dorpjes definitief plaatsgemaakt voor het weidse rivierenlandschap. Na Steenderen is het niet ver meer naar het pontje tussen Olburgen en Dieren.

De IJssel blijkt er zin in te hebben. Het water stroomt zo snel dat een passagier verbaasd constateert dat we nog helemaal niet varen. Ik kan er wel om glimlachen, al ben ik met de gedachten meer bij de Posbank, die helaas volledig aan het zicht wordt onttrokken door de ongetwijfeld veel te dure appartementen in Dieren met waanzinnig uitzicht op de IJssel en de natuur die ze onvermoeibaar tracht te verleggen.

Ik moet wat puzzelen om de weg naar Rheden te vinden. Dat komt goed uit, want dan kan ik een beslissing nemen over de klim naar de Posbank. Het beste is namelijk wel uit de benen verdwenen en er wacht nog een wandeling, dus is één klim wat mij betreft voldoende. Het wordt de route vanuit Velp, een prachtige, langzame klim met een aantal haarspeldbochten door een bos waar varens aan de stammen van de bomen strijken. Wat mij betreft de mooiste omdat ie lekker lang duurt en niet te moeilijk is.

Op de Posbank blijken we bijna gelijktijdig te zijn aangekomen. Na een overheerlijke cola met appelgebak in het futuristisch vormgegeven paviljoen maken we met zijn allen nog een prachtige wandeling door de pieken en dalen van de Posbank. De hei staat er net als die rond de Holterberg bijna helemaal in bloei. Al wandelend besluiten we er snel terug te komen. De kinderen zijn het helemaal met ons eens.

Scroll Up

Pin It on Pinterest