Wii-knie

Het ongekende succes van de Wii spelcomputer is eigenlijk heel goed te verklaren: mensen zijn echt actief bezig en maken daarbij al spelend gebaren die ze in het echt ook zouden hebben gemaakt.

Ook in ons huis is sinds pakjesavond een stoere Wii te vinden. Tennis is inmiddels mijn favoriete bezigheid, al moest ik eerst alle reflexen die ik in het verleden heb opgedaan op echte tennisbanen compleet overboord gooien. Het is namelijk helemaal niet nodig om als een dolle stier met de armen te zwaaien om een slice, dropshot, topspin of lob te geven met je controler, daarvoor volstaat in de meeste gevallen een subtiel maar precies uitgevoerde polsbeweging ook wel…

Dochterlief is niet erfelijk belast door van gravel vergeven gevechten om de bal, die had zo door dat je net zo goed lui op de bank kunt blijven zitten en met de juiste bewegingen de bal over het net kunt jagen. Voor haar is het een leuk spelletje, maar zeker geen vervanging van echte beweging, gelukkig. Voor mij gelukkig ook niet, al ga ik steeds vanzelf staan en moet ik steeds heftiger de neiging onderdrukken om grootse gebaren te gaan maken met mijn arm. Ook nu ik een stuk handiger geworden ben met tennis, blijkt dit namelijk nog steeds niet nodig te zijn. Een ferme polsbeweging in combinatie met een subtiele armbeweging in de juiste richting zijn voldoende om menig partijtje te winnen. De combinatie van concentratie en bewegen zorgt er daarvoor dat mijn lichaamstemperatuur stijgt, wat zeker bijdraagt aan de sensatie echt met sport bezig te lijken zijn.

Natuurlijk is het precies deze sensatie die de Wii zo succesvol maakt. Ik kan me dus heel goed voorstellen dat de ‘homo ludens’ als een gek voor de televisie staat te springen, ook al is dit strikt genomen niet altijd nodig, of zelfs soms gewoon contraproductief. De maandag na pakjesavond had de familie Hertogs een lichte vorm van spierpijn, ook niet verwonderlijk natuurlijk, en het ging ook snel weer over. Ik keek dan ook niet op toen deze week een bericht uit het Verenigd Koninkrijk opdook dat er inmiddels zoiets als een ‘Wii-knie’’ bestaat. Mooie alliteratie voor een kwaal die het gevolg is van al te fanatiek en waarschijnlijk te vaak en te lang ‘jumpen’ op commando van een Wii-spelcomputer.

Een Amerikaanse commentator van de technologiewebsite C|NET greep dit bericht aan om een pleidooi te houden voor echte lichaamsbeweging. Bij het lezen van zijn column kreeg ik weliswaar sterke lichtbeelden van een dominee in degelijk zwart pak die vanaf zijn net iets te hoge kansel de zegeningen van een uiterst gematigd leven over de hoofden van zijn onschuldige gemeente uitstort, maar een punt heeft de goede man natuurlijk wel. Een Wii is natuurlijk geen vervanger van echte lichaamsbeweging, van een lekker partijtje badminton, voetbal, waterpolo, tennis, korfbal, of een stevige wandeling. Het apparaat appelleert daar natuurlijk uiterst geraffineerd aan, hetgeen zijn succes verklaart, maar geef de Wii niet de schuld als je armen zeer doen, de knieën overbelast blijken, of wat voor ongemakjes dan ook, zoals in Engeland gebeurd schijnt te zijn. Kom op, Wii-watjes, schrijf je in bij een sportclub en ga lekker in de vrieskou een potje voetballen of zo.

Scroll Up

Pin It on Pinterest