schaatsen ijs schaduw

Winters verleden

GO!

Daar staan ze weer, moeder, vader en dochter. Een korte pauze op het ijs, vastgelegd door een dame die ze waarschijnlijk nooit meer gaan zien. De scène is een opvallend identieke herhaling van een eerdere winter.

De sfeer op het ijs is vandaag hetzelfde als bijna exact negen jaar geleden. Misschien nog wel wat meer uitgelaten dit keer. Het is tenslotte al best lang geleden dat er zo uitgebreid geschaatst kon worden, en zoveel valt er in Coronatijd nu ook weer niet te beleven.

Het ijs in dit stukje Wieden is helaas best slecht. De tweede helft van de Bovenwijde is zelfs bar slecht om eerlijk te zijn. Redelijk zeker van hun zaak slaan vader en dochter zich er schaatsslag na schaatsslag doorheen. Lidia blijft wat achter. Denkt aan drie jaar geleden, toen ze met schaatsen haar onderarm brak door een stomme val. Het schaatsen staat deze winter daardoor net iets te veel in het teken van niet willen vallen.

Als de Bovenwijde volledig gerond is, keert het drietal over fijn ijs terug naar het vertrekpunt. Voor Lidia is het genoeg. De andere twee stellen het einde nog even uit. Zoeven een aantal keer heen en weer over een redelijk glad bevroren sloot, terwijl de derde haar telefoon vult met sfeerplaatjes van deze winterdag. Wanneer het voor iedereen genoeg is, stapt een tevreden drietal in de auto. Op weg naar Meppel ontstaan de plannen voor morgen al.

Hoe anders verloopt het vervolg van het weekend. ’s Middags besluiten we nog een uurtje in de Berggierslanden te gaan schaatsen. Dit wijkje roept door de kanalen, bruggen en plassen dezelfde sfeer op als schaatsen door Giethoorn, Dwarsgracht, De Wieden en de Weerribben. Iedereen op en rond het ijs geniet zichtbaar. Wij ook.

Dan is het tijd om naar huis te gaan. Nog een laatste rondje over de grootste plas van de wijk volgt. Lidia zwaait stoer voor het fotomoment. Als we weer naast elkaar schaatsen, blijft een punt van haar schaats in een scheur steken. Ze valt, ik probeer haar op te vangen en ze komt daardoor vreemd op het ijs terecht.  Het is misse boel, voelt ze direct. Wat in het ziekenhuis blijkt te kloppen. Het schaatsweekend is klaar.

Lidia hangt de schaatsen na een tweede botbreuk op het ijs voor goed aan de wilgen. Niet langer samen tochten kunnen maken op de schaats, voert de gedachten het verleden in. Robert en Lidia op de Ringvaart van Amsterdam naar Haarlem, over de Gouwzee van Monnickendam naar Volendam, zwerven over de sloten en meren rondom Landsmeer en Holysloot, verkennen van de Amsterdamse grachten, doorkruisen van de Wieden met Umai, de winterse maar warme herinneringen komen eenvoudig. Krijgen ze toekomstig gezelschap? Ik houd de hoop eigenwijs levend.