Wit bevroren halve marathon

O, wat is het mooi onderweg tijdens de Henk Bijker Bovenboerloop! Het wit bevroren landschap is absoluut een fotostop of twee, drie waard. Maar we zijn aan een serieuze wedstrijd bezig. Hoe verleidelijk ook, dat is me net een stap te ver.

De korte broek zit iedere training nog steeds fier om de benen heen. Het is begonnen als een soort van missie, om te zien hoe lang ik dit zou volhouden. Het blijkt verrassend goed te doen zijn, best wel fijn eigenlijk. De benen zijn meestal vrij snel warm en dan voel je de kou nauwelijks nog. Deze week de weersvoorspelling toch maar in de gaten gehouden, want het zou zomaar eens echt koud kunnen gaan worden dit weekend. Vanochtend blijkt het overduidelijk te hebben gevroren: het slaapkamerraam geeft toegang tot een wit bevroren landschap. ‘Maar straks is het volgens Buienradar 4 graden boven nul, dus ik ga de halve marathon gewoon in korte broek doen’, mompel ik tegen mezelf.

Een paar uur later in de auto merkt mijn lief fijntjes op ‘dat het nog steeds vriest’. Dat klopt en gezien het grijze wolkendek boven ons blijft dat ook zo. Er ontstaat wat twijfel, maar het is nu te laat om nog van uitrusting te wisselen. In Nijeveen wacht ons het fijne sfeertje vóór een wedstrijd. Een mengeling van rondspeuren wie er allemaal nog meer zijn, zenuwen, opwinding en geconcentreerde voorbereiding. Voor we het weten is het tijd voor de opwarming. Die vindt plaats in joggingbroek, dat dan weer wel. Na het fotomoment met de overige renners van de Koeberg loopgroep klinkt vrijwel direct het startschot. Huh? Nu al? Ik zet me als allerlaatste wedstrijdloper in beweging, frommel de smartphone in de buidel, probeer hardlopend de handschoenen aan te doen en zoek ondertussen de rest van het gezelschap op.

koebergers_klaar_voor_start

Ik loop een kort stukje naast Lidia, neem afscheid en zoek dan Rick op. De opwarming blijkt effectief te zijn geweest. Ik zit direct lekker in mijn admenhaling en ook al meteen in de ‘flow’. Ik besluit daarom mijn tempo te pakken en letterlijk niet om te kijken of iemand van de loopgroep mij volgt. Ergens hoop ik dat Rick nog aanhaakt, maar al snel blijk ik de halve voorlopig ‘alleen’ te moeten afwerken. Op papier is het best een saai parcours en ook wel potentieel lastig vanwege de lange rechte stukken. Je zou maar tegenwind hebben. Maar vandaag is het juist genieten. De wit berijpte bomenrijen en de renners voor mij die in de verte in nevelen verdwijnen, weilanden die besneeuwd lijken, de blik die op een paal met witte kop valt, de fotomomenten rijgen zich onderweg eenvoudig aaneen.

Br, wat is het koud aan het bovenlijf zeg, zeker het kilometers lange stuk terug naar de start en de doorkomst voor de tweede lus aan de andere kant van Nijeveen. Hoe zou het Lidia vergaan? Kan ze genieten, of is het voor haar vooral koud onderweg? Met mij gaat het nog steeds lekker, maar aangezien ik mijn lieve Belgische dame in Strava weer eens niet kan verstaan, weet ik nog steeds niet hoe hard het gaat. Er zijn ook steeds minder lopers en groepjes die ik kan inhalen. Op één na. In de verte laat de mist een eenzame hardloper los, die net iets langzamer gaat dan ik. Ook hij is in korte broek gestoken. Ik heb weer een doel en heel langzaam haal ik mijn tijdelijke haas in. Iets later zijn we bij de doorkomst en zie ik een kraampje staan. Tijd om wat te drinken. Mijn haas loopt door. Ik niet. Ik neem even de tijd voor een paar echte slokken lauwe thee. Heerlijk!

blogger_haas_korte_broek

De haas in korte broek ligt inmiddels alweer een flink stuk op me voor. Nog net iets langzamer dan de eerste keer kom ik naderbij. Ik weet niet waarom, maar plots bedenk ik me dat Lidia wel eens zomaar uitgestapt zou kunnen zijn na de eerste ronde. Te koud. Rare gedachte eigenlijk, ze is namelijk helemaal geen opgever. Als we linksaf de 1ste Nijeveense Kerkweg in slaan ben ik pas weer bij mijn haas. Zo’n tien meter voor ons loopt een man die hoorbaar moeite heeft ongewenste inhoud uit zijn longen te verwijderen. Uiteindelijk weet hij met een enorm kabaal zijn doel te bereiken. Hij loopt verder, dus het is zowaar geen doodsrochel. Ik maak er een opmerking over en de blogger in korte broek en zijn haas grinniken zachtjes.

Het laatste stuk van het parcours is best prettig. Er zitten bekende ijkpunten in waar ik mentaal naartoe kan werken en de weg slingert hier en daar zachtjes door de weilanden. Dat zijn de kleine dingen die de laatste loodjes van een halve marathon wat makkelijker maken. Even voor de afslag naar de Nijeveense Bovenboer voel ik opeens een stevige pijn aan de achterkant van het linker bovenbeen. Nadrukkelijk netjes lopen helpt niet. De pijn is echt onaangenaam. Als dit een training zou zijn geweest, had ik gestopt of was ik gaan wandelen. Maar ja, het is een wedstrijd, Rick heeft me nog steeds niet ingehaald, dus kan het zomaar eens een mooie tijd worden. Doorbijten dus.

rick_robert_finish

Samen met Rick bij de finish. Beiden in korte broek naar een dikke PR op de halve marathon! Volgend jaar samen onder de anderhalf uur????

Als ik vlakbij de finish de tijdklok van de doorkomst zie, kan ik het bijna niet geloven: het gaat een PR worden! Ik vlieg de laatste tientallen meters over het gras en finish in een tijd van 1:35:40, maar liefst twee minuten sneller dan de tijd op de halve marathon van Zwolle! Opgewarmd, de maag gevuld met brood en warme sappen blijkt mijn vrees over m’n lief totaal ongegrond. Lidia heeft het advies om weg te gaan op 6 minuten per kilometer met Zwitserse precisie gevolgd en komt ‘fris’ over de finish van haar allereerste halve marathon. Mag ze trots op zijn.

lidia_robert_finish

Lidia komt over de finish van haar eerste halve marathon. M’n lief liep in super gelijkmatig tempo een hele keurige 2:07:42!

Bekijk wedstrijd op Strava

Scroll Up

Pin It on Pinterest